World of Dream

Chapter 3

Chapter 3

Tinanguan lang nila ako. Pero magkikita pa ba kami no'n? Ni hindi ko nga siya kilala at hindi alam ang pangalan niya? Is that even possible? If we are meant to be then i think, love will find a way to make us happen. What? So corny, Twyla!

What is this cringe thought? Nang nakarating kami sa bahay namin sa probinsiya ay mabilis na lumabas ang aking kapatid sa aming sasakyan. Excited much, huh? Ni hindi nga iyan natulog sa buong biyahe. Bumaba na rin ako. I can't understand what's Dwylle doing. She is shouting happily when we arrived.

"Hey! You look stupid!" Saway ko sa kaniya.

Binuksan ko ang likod ng aming sasakyan para kuhanin ang aming mga dalang gamit. Parang hindi ako narinig ng aking kapatid at tuloy parin siya sa kaniyang ginagawa.

Bumaba na rin sila mommy. Dumiretso si mommy sa aming bahay. Sumama naman agad si Dwylle sa kaniya. Tinulungan kong magdala si daddy sa aming mga gamit at sumunod kaming pumasok sa loob ng bahay.

"Inilipat niyo na po rito si lola?" Tanong ko kay daddy.

"No'ng nakaraang araw lang. Pagkatapos gawin nitong bahay." Sagot ni Daddy.

Nang tuluyan na kaming nakapasok ay inilapag ko na muna sa sofa ang aking dala para magmano kay lola.

"Magandang tanghali, po." Bati ko.

"Magandang tanghali rin, hija."

My grandmother is already old so she is riding a wheel chair. There are maids who's taking care of her. They are always on her side, just like now. There are two maids on her both side.

Isinunod ko kay daddy ang aming mga gamit sa taas. The second floor had twelve rooms. This is what my parents want. Sa first floor ay nandoon na ang lahat, living room, kitchen, library, and other different kinds of room. I chose one of the room with an amazing view.o

Maluwag ito, may sariling banyo, isang queen size bed sa gilid. Mayro'n ding bed side table sa tabi nito. Kapag didiretso ako galing dito sa may pintuan ay ang bintana.

"Wow!" Naisambit ko nalang nang tuluyan na ngang nakapasok.

Isinara ko ang pintuan at agad na dumiretso sa may bintana. I open the closed window and the amazing view filled my eyes. This is new to me, and i love it. There are different kinds of flower in the farm. There are fruits and vegetables too, i can see it all. Those tall trees everywhere looks amazing.

In manila, if i will open the windows of my room, it will reveal all of the city lights. I can just see tall buildings and billboard. Kaya masaya rito dahil ibang view naman. Inayos ko ang aking mga damit at inilipat sa tukador na nandito sa kuwarto. After settling in, I explored our spacious house.

Wala akong nadatnan sa sala. Napakaluwag naman kasi ng bahay na ito. I went straight to the kitchen. There, i found them all but Dwylle is not around. Where did that kid go? Mommy helped the maids prepared our lunch.

"Dad, Where's Dwylle?" Tanong ko kay daddy na nakaupo.

"Hanapin mo nga ang isang iyon. Kakain na tayo ng lunch, wala pa siya." Sagot ni daddy.

"Sige po." Sabi ko at lumabas na ng bahay. Saan ko naman hahanapin ang isang iyon?

May malaking puno sa harapan ng bahay sa gilid ng gate kung saan nagpark ng sasakyan si daddy. Mga kabukiran at kabahayan lamang ang natatanaw rito.

Nilibot ko ang buong bahay, napakaluwag pala talaga nito. Sa likod ng bahay ay may isang bakuran, punong puno ng mga tanim. The backyard garden was breathtaking, filled with fruits and vegetables.

Sa magkabilang gilid naman ng bahay ay mga magagandang halaman. Iba't ibang uri at kulay ng mga bulaklak. This is amazing! I wanna take a photo of this amazing view but my phone is still charging. I need to find Dwylle first.

Nakakainis naman! Saan ko hahanapin ang batang 'yon?Lumabas kaya iyon ng gate? Bumaling ako sa gate na nakabukas. I think she went out of the gate.

Agad akong tumakbo patungo rito. Lumabas ako ng gate, at kalsada ang bumungad sa akin. Madalang ang mga sasakyang dumaraan sa kalsadang ito. Ni wala nga'ng dumadaan ni isa ngayon. Lumingon ako sa aking kanan at kaliwa. Where can i find Dwylle here?

Dumiretso ako sa daang hindi ko alam kung saan papunta. Tanghalian na at medyo kumakalam na ang aking sikmura. Ngunit nawala ito nang dahil sa napakagandang tanawin sa probinsiyang ito. It feels familiar. I felt weird about it.

Dinala ako ng aking mga paa sa pamilyar na kagubatan. Hindi ko mapigilan ang aking mga paa. I just walked and walked unstoppable. I couldn't control my feet. Basta na lamang itong naglalakad ng walang permiso at walang tigil.

The heck is wrong with my foot?!! Naririnig ko na ang mga pamilyar na kaluskos. What the hell is happening?! This is about my dream. Familiar. Anywhere. The place. My feelings.

Biglang bumilis ang t***k ng aking puso nang may marinig na sigaw. This is it, i need to get ready and brace myself so i can prevent what will happen next.

"Help!" That kid! No! I need to help her. She need to survive, i won't let her die this time.

This is the reality, this is not a dream anymore. I'm sure of it. I need to save the kid, no matter what happen. Hindi dapat masunod ang nangyari sa aking panaginip. Hindi humuhupa ang bilis ng t***k ng aking puso. You can do it, Twyla. Remember your dream and think of a way to save the kid.

"Help!! Please!" Sigaw ng batang pamilyar ang boses.

My dream flashed back. I recognized the voice, it's the kid from my dream. That's not Dwylle. Hindi parin matanggal sa aking isipan ang sigaw ng batang iyon.

"Hey! Kid, where are you?" I called out, my voice trembling.

Where's the snake? I'm sure the snake will be here and it will bite me so i need to run as fast as i can towards where the kid is. But the snake is not here. This is a good sign huh? I can help the kid without minding the presence of the snake.

"Ate! Nandito po! Tulungan niyo ako!" The kid shouted.

Tinahak ko ang pamilyar na daan. Ang daan kung saan ko nahanap ang bangin sa aking panaginip. I sprinted toward the voice, determined to save her. I swallowed hard to control my legs.

Chapter 3

"Who are you?" I asked to the guy who helped me. He save me and the kid.

I should be saying thank you to him but i need to know who is he first. I waited for his answer while holding the kid's hand. I'm trembling. My heart is beating so fast that i can't control my self. What the hell is wrong with me?

"You don't have to know, Lady." His voice sent shivers down my spine.

It feels like music to my ears. What the hell, Twyla?!! Natulala ako. Pagkatingin ko sa lalaking nasa aking harapan ay wala na ito. What?! Saan na pumunta ang lalaking iyon? Pagkakataon na 'yon, sinayang ko pa.

This life is crazy! Binalingan ko na lamang ang batang umiiyak sa aking tabi. "Thank you, Ate." Sambit nito.

Stupid, Twyla! I didn't thanked the guy who helped us. Hanggang kailan ba gagana itong kabobohan ko? Tinanguan ko ang batang aking kausap. Hindi maipagkakaila na may kagandahan ang itsura ng lalaking tumulong sa amin. Kaya gano'n na lang ba ang kasabikan kong malaman kung sino siya? Bakit niya kami tinulungan?

"Saan ka nakatira? Ihahatid kita sa inyo." Sambit ko sa bata.

"Doon, po." Sabay turo ng bata sa isang banda.

"Alam mo ba kung saan ang daan?" Sabi ko.

The kid nodded. "Then, lead the way. Let's go."

Naintindihan kaya ako ng batang ito? Sa tingin ko naman ay oo dahil nauna na siyang maglakad. Sumunod naman ako sa kaniya at hinawakan ang kaniyang kamay.

Memoryado kaya ng batang ito ang daan? Ang galing kong magsabi na ihahatid ko siya, samantalang hindi ko na nga alam kung saan ang daan pauwi.

Paano ako uuwi nito? Sinundan ko na lamang kung saan dumadaan ang batang babae. I am the old one here, i should be the one who's leading the way right now. Ngunit ako pa yata ang ihahatid niya.

"What's your name?" I asked the kid while we're walking.

"Stacy po." Sagot ng bata.

"Ang ganda naman."

"Thanks ate." Mahina niyang sambit medyo nahihiya yata.

Nalagpasan na namin ang aming bahay ngunit hindi ko ito pinansin dahil kailangan ko na munang ihatid itong bata.

"Malayo pa ba?" I asked.

"Malapit na ate."

Ang tagal na kasi naming naglalakad at hindi pa rin namin nararating ang bahay ng batang ito. Matatandaan ko pa kaya kung saan ang daan pabalik? Tumigil kami sa isang maliit na bahay.

Are they calling it 'Bahay Kubo'? Ganito pala ang bahay kubo. It's amazing. May sariling balcony, mababa lang ito ngunit may hagdan 'tsaka maliit lang din. Kuwarto lang yata at sala ang mayro'n.

"Dito po ang bahay namin." Iminuwestra ng bata ang kanilang bahay.

"Wow! Ang ganda naman." Sagot ko.

"Maganda mo ate? Ang liit kaya. Mas maganda 'yong dream house ko. At saka pangit niyan ate." Mahaba niyang sambit.

I smiled at her, i felt proud. At this age she has her own dream. Samantalang ako walang pangarap sa buhay. Hindi pa nga ako nakakapag isip kung ano ang kukunin kong course sa college. Ginulo ko ang kaniyang buhok.

"Hoy! Stacy nandiyan ka lang pala." Narinig ko ang sigaw ng isang babaeng medyo kaedad ni mommy.

"Opo 'nay! Tara ate pasok ka sa bahay namin." Anyaya ni Stacy at binuksan niya ang gate nilang gawa sa kawayan.

"'Wag na. Kailangan ko na rin kasing umuwi baka hinahanap na ako."

"Sino iyang kasama mo?" Tanong ng ina yata ni Stacy sabay lapit sa kung nasaan kami.

"Magandang hapon po, ako nga po pala si Twyla. Nagkita lang po kami ng anak ninyo sa daan." Pakilala ko.

"Salamat naman at inihatid mo siya rito. Kung saan saan kasi napapadpad ang batang ito kung minsan."

Tumango na lamang ako. "Halika muna sa loob. Mag meryenda muna kayo." Anyaya ng ina ni Stacy.

"Hindi na po, baka hinahanap na rin ako."

"Sige na. Saglit lang naman bilang pasasalamat sa paghatid mo sa anak ko."

Hindi ko maipagkakaila na gutom na rin naman ako. Hapon na rin naman kasi at hindi pa ako nananghalian. Mahirap ding tanggihan ang blessings 'no.

"Sige na ate." Pilit naman ni Stacy.

"Okay." Hinila na ako ni Stacy sa loob ng bahay nila. Umakyat kami sa kanilang balcony na para nilang sala.

Nakahanda na ang kanilang meryenda na hindi pamilyar sa akin. Iba kasi ito sa mga kinakain ko.

"What is this?" Tanong ko kay Stacy.

"Binatog at bananacue, ate." Sagot ni Stacy.

Lito ko siyang tinignan dahil hindi ko alam ang mga iyon.

"This one is Binatog. A corn with pinipig and grated coconut on top. The other one is bananacue. Banana with melted sugar." Singit na sabi ng ina ni Stacy.

"Ah, okay po." I nodded.

Kumuha na ako ng para sa akin at tinikman ito dahil hindi ko alam kung magugustuhan ko nga ba.

"Ang sarap po." Sabi ko pagkatapos tikman.

"Talaga? Mabuti naman."

"Kain na rin po kayo."

"Sige, kumain ka lang."

As we ate, I realized how hungry I was. The food was really delicious. Naparami ang aking nakain, nakakahiya pero nawawala ang hiya ko kapag gutom. Papalitan ko na lang sa susunod kung makakadala ako rito sa kanila.

"Thank you po sa pagkain. Mauna na po ako." Paalam ko sa ina ni Stacy.

"Sige, ineng. Mag ingat ka. Ihatid mo ang ate mo sa labas, Stacy."

"Sige po!" Masiglang sabi ni Stacy.

Hinatid ako ni Stacy sa labas ng kanilang bahay. "Balik ka rito sa susunod ate ha?"

"Oo naman. Anong gusto mong dalhin ko?"

"Kahit ano ate. Pagkain nalang."