Chapter 1

1993 Words
Chapter 1 Before I could respond, a waiter approached, and I sensed danger. My heart raced as I quickly stood up, grabbed Riscent's arm, and warned the waiter not to touch her. Pinigilan kong sumigaw nang hawakan rin ng waiter ang isang kamay ng aking kaibigan. We will make a scene here. “Bitawan mo siya o tatawag ako ng pulis dito.” Mariin kong banta sa waiter na nakahawak kay Riscent. Wala na akong matinong maisip kaya kung ano nalang ang lumabas sa aking sariling bibig ay iyon na. Bahala na 'to! Gulantang ang aking kaibigan. “What are you saying?” Walang ideya niyang tanong. Bago pa mahila ng waiter ang aking kaibigan ay inunahan ko na siya. Marahas kong hinila ang aking kaibigan. Mabilis akong naglakad palabas sa restaurant na iyon habang hila hila ang kamay ng kaibigan. Riscent looked confused, but I knew I had to act fast. We left the restaurant hurriedly, and I drove us away from the scene. Napakarami niyang tanong na hindi ko nasagot dahil halos wala akong marinig dahil sa napakalakas na t***k ng aking puso. “Where are we going?” She asked. I didn't answer, focused on escaping the danger. My heart pounded in my chest. Balisa pa ako habang nagmamaneho kaya hindi ko kayang sagutin ang mga tanong ng aking kaibigan. “How about my car?” She asked again. “Hoy! Twyla!” Pagalit na niyang sigaw ngayon. Bago pa ako makapagsalita ay napatili na ako dahil naibangga ko ang kotseng sinasakyan namin sa isang poste. I didn't saw that! Freaking s**t. Umikot ang aking paningin at hindi ako makagalaw. Bago ako nawalan ng malay ay narinig ko ang malutong na mura ni Riscent. “s**t!” Dahan dahan kong iminulat ang aking mga mata. Nahirapan pa akong gawin ito ngunit sinikap ko para makita kung nasaan ako ngayon. Nasa bisig ako ng isang hindi kilalang lalaki. What? What is happening? Sino ang nakabuhat sa akin ngayon? I can't see the face of this stranger guy. It's blurry, because i cannot open my eyes fully. Umikot ulit ang aking paningin at nawalan ng malay kaya hindi ko na naituloy pa ang pagtingin sa kung sino iyon. Pagkamulat ko ng aking mga mata ay bumungad sa akin ang kulay puting kisame. Nasa hospital na ako. Inilibot ko ang aking paningin, nasa aking tagiliran ang aking nakababatang kapatid at nakatitig sa akin. “Mom! Ate is awake!" Dwylle exclaimed, rushing to get our mother. Mom entered the room with a nurse. "How are you? Where does it hurt?" she asked worriedly. "I'm fine, Mom," I replied, trying to sit up. But Mom stopped me. "Don't get up yet. You can't." Mom said and put me back in place. Hinawakan ko ang aking noo naramdaman ko na may benda roon. It hurts a bit too but why would i admit that? My mom will nag me, for sure. Hindi ko inalintana ang sakit no'n at pinilit na bumangon. May gasgas din ang aking tuhod. Buti nalang at hindi ako nagalusan sa may hita. Wait, what? Am i still alive after that accident? What is happening? Is there a miracle? How did i survived that? Why am i even thinking about it? Hindi ba dapat ay magpasalamat ako dahil buhay pa ako ngayon at nasisilayan ko pa ang aking pamilya. Narinig ko ang tunog ng pagbukas ng pintuan kaya napabaling kami rito. Iniluwa ng pintuan ang aking daddy na halata ang pag-aalala sa mukha. “Twyla, are you okay?” He immediately walk towards us. “I'm okay now, dad.” I answered. “That's good. May masakit pa ba sa'yo?” “My head hurts a bit. But i'm really fine now.” I nodded at my statement to assure them that i am really okay now. “Okay. Sabihin mo lang kung may masakit pa sa'yo.” Mom said. “Okay po.” I replied as I stared at the bruises on my arms. Tiningnan ko rin ang aking sugat sa may binti. “Where's Riscent? Is she okay?” Tanong ko. “Nasa kabilang kuwarto.” Sagot ng kapatid kong nakatitig pa rin sa akin. “She's fine, i think. Dumalaw ako roon kanina. Mas nauna siyang nagising kaysa sa'yo so i think she is okay now.” Si mommy. “Are you hungry?” Daddy asked. “No, dad.” That's true, i cannot feel anything and i am not hungry. I don't know why, i just realized that i have not eaten lunch yet. “You still need to eat. Here.” Sabi niya sabay lahad ng tray na may lamang pagkain. Inabot ko naman ito at inilagay sa aking kandungan. “Mas malala ang nangyari sa iyo. Ano bang nangyari?” Nanlamig ako sa pagkakaupo. Hindi ko alam kung sasabihin ko ba sa mga magulang ko ang nangyari, papayagan pa kaya nila akong magmaneho? Nakakatakot namang sabihin. “Naibangga ko po ang kotse ko.” I explained. And i still can't believe that i survived that. Did i, really? “What?! Mabuti nalang at ito lang ang inabot niyo. Naku! Twyla ha?!” Nanlalaki ang mga mata ni mommy habang sinesermonan ako. “Twyla, sabi ko naman sayo na mag ingat ka sa pagmamaneho hindi ba?” Mahinahong sabi ni daddy. “Nag ingat naman po ako.” Mahina kong sagot. Iwanted to explain more but i think there's no use of it. Are they going to believe me? It's ridiculous! I cannot even believe myself. “Be more careful.” Sambit ni Daddy. “I will, Dad.” Pagkatapos kong kumain ay umalis saglit sila Daddy para makausap ko si Riscent. “Are you okay?” Bungad niya. Halata sa kaniyang tono ang pag aalala. “I'm fine.How 'bout you? Baka natanggalan ka ng utak ah?” I chuckled. She chuckled with me. "Ang tanong, may utak ba ako?" She smiled. "Mas okay naman ako kaysa sa'yo.” Wala nga siyang gaanong benda hindi tulad ng akin. “But, what the heck did just happen?” She asked seriously. Inalala ko naman ang nangyari. “Muntik na tayong mamatay.” Humalakhak ako para itago ang mga salitang nasa dulo na ng aking dila. “No. That's not what i mean.” Nagseryoso siya pagkatapos sabihin ito. Alam na yata niya! Sasabihin ko ba?! She is your bestfriend, Twyla! “Do i need to tell you–?” Pinutol niya na ako. Hindi pa man natatapos sa sasabihin. “Of course, what is it?” Umupo siya sa tabi ko at humarap sa akin. Nag dalawang isip ako kung sasabihin ko ba o hindi “Maniniwala ka ba?” Pinagtaasan ko siya ng kilay. "I don't think you're going to believe it." “What?” Naguguluhan niyang sambit. “It's hard to believe. So, i don't think you will believe what i'm gonna say.” “I will. I trust you.” She smiled at me assuringly. “Kahit na hindi ka naman maniniwala sasabihin ko pa rin.” “Really? What is it, then?” “I don't know where to start.” Bulong ko sa aking sarili. “Huh?” “Okay. Ganito kasi iyon, nananaginip ako gabi gabi.” Panimula ko. “Anong mayro'n doon? It's normal for us to dream every night." “Mag hintay ka, pwede?” I asked sarcastically. Tumango naman siya. “Iyon nga, 'yong mga panaginip na napapanaginipan ko ay nangyayari kinabukasan.” “What do you mean?” “Nananaginip ako sa gabi tapos kinabukasan totoong nangyayari iyong panaginip ko. Ang gulo hindi ba?” “Really? That's cool!” “Naniniwala ka ba? Parang hindi naman.” “I believe you.” She hugged me. “It doesn't look like it, but thank you.” I hugged her back. “So, you mean you've been dreaming about what happened?” “Yes.” Bumitiw na ako sa yakapan namin at hinarap na ulit ako ni Riscent. “Kaya ba ganoon ka nalang kung makatingin sa akin kanina?” She reacts like she just had an amnesia and waves of memories just hit her. “What's with the restaurant?” Tanong niya. “Is it about the waiter?” Tuloy tuloy ang tanong niya. Tinanguan ko siya. "Bakit ako hinihila noon kanina no'ng paalis na tayo?” “Iyon nga 'yon. Mapapahamak ka kung hindi pa tayo doon umalis. He will violent you.” I explained. Napatakid siya sa kaniyang bibig. “What the hell?! Is that true?” Nagulat naman ako nang niyakap niya ulit ako ng mahigpit. Kung wala lang sigurong aircon dito sa silid ay hindi na ako makakahinga. I hugged her back again. “Thank you for saving my life!” “Saving your life, huh?” Natatawa kong saad. “Welcome.” “Ano ba?! You're making me cry.” She wiped her invisible tears after letting go of our hug. “Kasalanan ko ba kung mababaw ang mga luha mo?” I chuckled. “Sa susunod na managinip ka. Tell me, okay? I want to know what you will do. That's just too cool!" "Don't make fun of me." I rolled my eyes at her. "It's like you have a magic, you know? You can predict what will happen and you can prevent, if something bad will happen!" She said enthusiastically. "Do you think it's a good thing?" Napaisip ako sa mga nangyari. "Right?" Riscent smiled. "If you will dream tonight, it will happen tomorrow so it's like predicting what will happen in the future! You're so cool!" Manghang mangha si Riscent na nakatingin sa akin. "But, don't you think it's weird? We are so lucky to survive that kind of accident." "I think it's because of your magic!" Tumawa siya. "Effects of having such an amazing dream, you know?" "Do you believe in supernatural?" I asked her. "Of course! My grandmother keeps telling me amazing stories about those kinds. They are cool! People with supernatural powers like you!" She giggled and tease me. "I'm serious." Tinignan ko siya ng mariin. "I know, i just think that supernatural really exist." "Like what? People with powers? Don't fool me." Saad ko. "How will you explain what's happening to you?" "Maybe, just coincidence?" "No, how many times did you experience a dream like that?" "This is the first time that something bad happened." "Hindi naman palaging masama ang panaginip. There are so many good dreams. And it's such an honor to have a dream like that. I hope i can have that too." She looked at me enviously. "Sa'yo nalang." Huminga ako ng malalim. "This is enough. You're leaving the country right?" “Yeah, but it's not like i will live there. Magbabakasyon lang." Sagot niya. I nodded at her. "When is your flight?" “Mamayang gabi.” “Always take care and don't forget my pasalubong.” I smirked at her. “Saang bansa kayo magbabakasyon?” She answered a certain county that i have visited before when i was a child. Mag isa ko palang na anak ni Mommy at Daddy noon nang pumunta kami ng ibang bansa para magbakasyon. Bumukas ang pintuan ng silid na kinaroroonan namin at iniluwa nito ang magulang ni Riscent. “Hi Tita! Tito!” Bati ko. “Hello, hija. How are you?” Si Tita. Tinanguan naman ako ni Tito. “Okay na naman po.” Tumayo naman si Riscent para salubungin ang kaniyang magulang. Pinigilan siya ni tito ngunit makulit ang isang 'to. “That's good to hear.” “Oo nga po. Mas malala iyong sa kaniya kaysa sakin.” Si Riscent. “Here, kain muna kayo ni Riscent. Meryenda.” Iniabot ng mommy ni Riscent ang box ng cake na hawak niya kanina. “Nag bake po kayo?” Tanong ko. “Yes, hija.” “My favorite flavor! Let's eat, Twyla.” Excited na sambit ni Riscent at kumuha na ng tinidor.
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD