Chapter 2
Ibinigay niya sa akin ang isa, inabot ko naman ito. I felt something weird a while ago. I don't know what is it. I'm curious, i need an answer right now. My heart was beating so fast for some reason. I'm curious about this some reason. I don't have any idea about it.
I felt a mix of relief and fear. What did these dreams mean? As Riscent left, I couldn't shake off the feeling of unease. Later that day, they let us go home. I took a rest inside my room after eating dinner. I fell asleep, only to be haunted by another dream.
"Help!" a child's voice cried out.
I found myself in a forest, disoriented. I'm feeling nervous because i keep hearing the child's voice and i cannot find where it's coming from. Luminga linga ako at naghanap ng madadaanan. Where am i suppose to go? At sino iyong sumisigaw?
“Ate! Tulong!” Pinakinggan kong mabuti ang tinig na iyon.
"Where are you?" I shouted back.
"Ate! Nandito po! Tulungan niyo ako!" the kid replied.
Should i help her? What is happening to her? Why is she asking for help? Twyla, of course you need to help whoever it is because she needs your help. Walang ibang taong narito sa kagubatang ito kaya sino ang tutulong doon sa batang sumisigaw?
Tinahak ko ang daang hindi ko alam kung saan patungo. Habang naglalakad ay narinig ko ang mga kaluskos ng kung ano. Tumigil ako saglit sa paglalakad ngunit nagpatuloy din nang tumahan ang mga kaluskos.
Hindi ko naman siya makita kung nasaan. Naririnig ko na ang hikbi ng bata. Nakaka-awa ang kaniyang tinig. Konti nalang ay mahahawa na ako sa kaniya. I jumped when a snake came in front of me. I feel like my heartbeat stopped because of what i saw.
It's a big snake! Ito na ba ang katapusan ko?!! What a dumb way to die. Narinig ko ito sa likuran ng ahas kaya kinakailangan ko munang dumaan sa ahas na ito bago mailigtas ang bata. Paano ko ba tatakasan ang ahas na ito?! Think, Twyla! Think Faster! Matalino ka hindi ba?!! Then, think. Now!
"Ate!!!" The kid screamed.
I followed the voice, despite a snake blocking my path.
“Hey! Kid, where are you?” Nanginginig ang aking boses habang isinisigaw ang mga katagang ito.
I approached the snake, my heart racing. It attacked me, and I felt its venom coursing through my veins. I managed to remove the snake's fangs, but my arm throbbed. The kid's cries grew louder. I stood up, determined to save her. I need to help the kid first, before dying. This can't be happening!
"Shout again!" I yelled.
Napasigaw ako sa sakit ng tuklaw ng ahas. Dumaing ako, napakabilis ng agos ng dugo sa aking braso. Not minding the snake in front of me, i ran towards a tree. Umupo ako at sumandal sa isang puno. Pinadugo ko pa ng husto ang sugat sa aking braso upang matanggal ang kamandag ng ahas. Ngunit hindi ako sigurado kung ako'y magtatagal pa.
“Ate!! Please, Help!” Ramdam sa boses ng bata ang paghihirap. I just want to run towards her and help her but how? I don't even know where she is and it's impossible to help her at my current situation.
“Where are you? Please shout so i can go where you are!” Sigaw ko pabalik.
“Ate!! I'm here!” The kid shouted so loud.
I can hear that she is near me. That's all i know, but i don't know if it's on my left or right side. Her voice is echoing so i cannot figure out where it's coming from. Tumayo ako at nagpasyang hanapin ang bata. I let my wound bleed like crazy. I started walking but all i can see is the forest full of trees.
Where the hell is this? “Shout again!” Sigaw ko.
“Ate!!!” Sobrang lakas na sigaw ng bata.
I hate my stupid self! Tumakbo ako agad nang marinig kung saang banda nanggaling ang boses. I didn't know that the snake is following me. I need to run fast so i did. Sa aking pagtakbo ay doon ko nakita ang isang bangin.
I'm running for my own life but i need to help the kid first. Nakita ko ang isang batang nakahawak sa nakausling sanga ng puno. Sa sanga'ng iyon nakasalalay ang kaniyang buhay.
I went nearer the kid and saw how scared she is. Umupo ako sa damuhan malapit sa bangin. Hinawakan ko ang kamay ng bata habang nakatanaw sa kaniya. Her face is full of unwiped tears.
“Thank you so much, Ate.” She said while her tears are still falling down. She is trembling.
Hinila ko ang kaniyang kamay ngunit namanhid ang aking kamay. Napakataas ng bangin na ito. Kung mahuhulog siya galing rito sa aming kinauupuan ay siguradong hindi lang galos ang aabutin niya.
“Ate! Ahas!” I was surprised by the shout of the kid so i didn't realize that i've let go of her hand.
My hand cannot feel anything, it's the only hope to save the kid but i failed. She already fell.
Pawis na pawis ako galing sa panaginip na iyon. Napakalagkit at napakalamig ng aking pawis. I took a deep breath, relieved it was just a dream. I got out of bed and sat on the edge, pouring myself a glass of water from the bedside table.
This is really good huh? I know what will happen with my day, thanks to the help of my dream. I will prevent what will happen today. Hindi pa sumisikat ang araw. I want to watch the sunrise so i decided to wash myself first before doing that.
After my morning routine, i went to our rooftop to watch the sunrise. I already took a picture of the sunrise. I just smiled out of the blue. Kumuha rin ako ng picture ng aking sarili habang nasisinagan ng palabas na araw.
Hindi pa lumalabas ng buo ang araw ay bumukas ang pintuan ng aming rooftop.
"Ate! Get ready, we will go soon." Sabi ng aking kapatid at marahas na isinara ang pintuan ng rooftop.
"Susunod nalang ako." I answered but i'm sure she didn't heard that.
Pinalabas ko muna ng buo ang haring araw bago nagpasyang bumaba ng rooftop. I went back to my room to fix the things i will need for our vacation. Yes! We will have a vacation in the province, i couldn't wait to explore. I'm sure i'm gonna enjoy this. I have a goal for today, prevent what will happen.
This is cool! Like what Riscent said. It's like i'm inside a movie, it's exciting what will happen next. Can i prevent what will happen? Or what happened in my dreams will happen? I will not let that happen. I'm sure i can prevent this. Second time of having a bad dream huh?
I keep dreaming about good things these days so i think this is the exchange of it all? It's really true that i'm having a dream at night and it will happen once i wake up in the next day. I am nervous but i will trust myself, so don't worry, i know i can do this.
Para akong isang hero sa katauhan ko, ang feeling ko talaga. Pagkatapos ng paghahanda ko ay agad na akong bumaba ng kuwarto para sa almusal. They are all there, Dwylle is really excited to have a vacation huh?
"Good morning, Mom, Dad." I greeted our parents and kiss their cheeks.
Nakaupo na si Dwylle sa hapag kainan kaya umupo na rin ako sa aking pwesto.
"Good morning." Bati nila pabalik.
"Did you already fix your things for your vacation with your sister?" Mommy asked.
"Yes, po." Sagot ko.
"Do you want to have your own vacation?" Tanong naman ni Daddy.
"It's okay, Dad. I can have it next time."
"If you say so."
Ngumiti si mommy sa akin. "Then, Let's eat."
Ipinasok ko sa likod ng aming sasakyan ang aking bagahe. "Pakilagay na rin iyong akin, Ate." Utos ni Dwylle.
"Where's your bag?" I asked.
"Here." Iminuwestra niya ang dalang bag.
"Akin na." Kinuha ko naman ang iniabot niyang bag.
Konti lang ang aking dinalang damit. Hindi naman siguro kami roon magtatagal. Nang makitang napakalaking bagahe ang dala ni Dwylle ay ikinagulat ko.
"What's with your bag? Ang laki naman nito. Anong mga inilagay mo rito Dwylle? Ang bigat pa." Reklamo ko sa aking kapatid.
"Iiwan ko kasi iyong iba kong damit doon, Ate." Sagot nito nang hindi tumitingin sa akin at busy sa pagpindot sa kaniyang cellphone.
"What?" Lito kong tanong.
"Wag ka nalang makialam." Sabi nito sabay irap at umalis sa harapan ko.
Natututo na itong magmaldita ah? "Saan mo natututunan iyan, Dwylle?" Mariin kong tanong habang sinusundan siya.
Tumingin naman siya sa akin nang nasa harapan na siya ng pintuan ng aming sasakyan. "Tsk."
I glared at her with my angry expression. "I'm sorry, alright? I won't do it again." She apologized immediately and open the door of our car.
I smiled at her. "Are you bipolar, Ate? Kanina lang para kang mangangain ng tao sa tingin mo tapos ngayon ngingiti ka lang d’yan?"
I smirked at her. "Ate, ano ba?! Stop scaring me." Sabi niya at pumasok na sa loob ng aming sasakyan.
I just chuckled at her, am i crazy? I just wanna scare her. Ihahatid kami ni daddy sa probinsiyang pagbabakasyonan namin ni Dwylle. Tinted ang aming van kaya hindi ko na kita kung anong ginagawa niya sa buhay niya.
Bahala na nga siya riyan. "Dad, we're ready. Let's go." Tawag ko kay daddy.
"Okay. Pumasok ka na. I’ll just call your Mom."
"Okay po." Pumasok na nga ako sa aming van. Tumabi ako sa aking kapatid na busy sa pagpindot sa cellphone.
"Ano yan?" Kulit ko sa kaniya.
Iniwas naman niya ang kaniyang cellphone sa aking paningin. "Ate, please stop meddling about my life." Iritang sabi nito.
"Baka may boyfriend ka na ah?"
"Wala." Inilayo niya ang kaniyang cellphone at tumalikod sa akin.
"Ikaw ha? Bawal pa 'yan. Bata ka pa." Nginitian ko siya.
"You're annoying, ate. I'm just playing a game."
"What kind of game is that?" Pinilit ko ang pagsilip sa kaniyang cellphone.
"Can you just mind your own business ate?"
"Anong business? Wala pa nga akong business." Pilosopo kong sagot sa kaniya.
She groaned at me. "Ate, what's wrong with you? Anong nakain mo at bakit ganyan ka?"
"Bakit gusto mo ba akong magpatayo ng sarili kong business?" I chuckled at my statement.
When i'm bored but i realized i have a sibling. It's so fun annoying my sister. Hindi na niya ako pinansin at ipinagpatuloy nalang niya ang pagpindot sa kaniyang cellphone. Pumasok na si Daddy sa driver seat, sa harapan ni Dwylle at si Mommy naman sa harapan ko.
"Bakit ikaw, Ate? Meron ba?" Tanong ni Dwylle nang umandar na ang aming sasakyan.
"Wala." Sagot ko habang nilalaro ang aking sariling cellphone.
"Are you sure?" Pinagtaasan niya ako ng kilay at ibinaba niya ang kaniyang cellphone.
Tumango ako sa kaniya at isinandal ang aking ulo sa bintana ng aming sasakyan. "Mom! Dad! Si Ate may boyfriend." Biglang sigaw ni Dwylle na ikinagulat ko.
Napabangon ako sa pagkakasandal sa bintana at tinignan siya ng masama. Kinurot ko ang tagiliran niya. "Masakit, ate." Daing niya.
She is getting her revenge at me huh? Stupid, Dwylle. Kapag ako napagalitan kasalanan talaga niya.
"Wala po. Don't believe Dwylle. She is just bored."
"At sino sa atin ang bored, ate?" Balik ni Dwylle.
Nilingon kami ni mommy na nasa front seat. Si daddy naman ay sa rearview mirror. "Pwede ka naman nang magboyfriend, Twyla. Nasa tamang edad ka na." Sambit ni Daddy.
"Talaga po?" Mangha kong tanong. While thinking about someone i think i liked.
"Just know your limits." Mommy reminded.
"But i really don't have a boyfriend. Mag co-college pa po ako."