ATHENA
Yoğun sarılıp ağlama seansımızdan, ilk çıkan teyzem oldu. Daha doğrusu hala ağlıyordu ama sanki, artık üzüntüden değildi..
Sanki kız kardeşinin emanetine kavuşmuş olmanın rahatlığını, mutluluğunu yaşıyordu. Yüzündeki tebessümün bana söylediği buydu.
Geri çekilip, yüzümü avuçlarının arasına aldı “Thena.. sana bir şey sormalıyım..” endişeyle gözlerime baktı.
Burnumu çekip, başımı salladım “Tabii..”
“O herif…” tükürürcesine tısladı “Sana dokundu mu?” sesi titredi.
Anında yüzüm buruştu “Ne!?” Kafamı iki yana salladım “Hayır. Hiçbir zaman.”
Teyzem gözle görülür şekilde rahatladı ve bir anda beni kendine çekip, tekrar sarıldı “Oh.. Şükürler olsun..” Nefesi kulağımı gıdıkladı.
Akmaktan vazgeçmeyen burnumu çektim “Merak etme teyze..” Sırtını okşayıp, güvence verdim “Bana o krallık
