“Ang lakas naman ng loob mong maglagay ng ganyang clause—feeling mo ba talaga mahuhulog ako sa’yo? Kung hindi ako desperada sa tulong mo, sa tingin mo ba andito ako? Kaloka.”
Tumama ang mga salita ko sa katahimikan ng opisina niya na parang basag na salamin. Walang paligoy-ligoy. Walang preno. Buong lakas, buong tapang, buong yabang—dahil kung may isang bagay na ayokong makita niya, iyon ay ang takot ko.
Nanatiling nakatayo si Andrew sa tapat ng floor-to-ceiling window, ang malawak na siyudad sa likod niya ay tila extension ng kapangyarihan niya. Hindi siya agad lumingon. Para bang hinayaan muna niyang mag-settle ang mga salitang ibinato ko sa hangin bago niya harapin.
“Ulitin mo,” malamig niyang sabi.
“Hindi mo ba narinig?” hamon ko, nakataas ang kilay. “Sabi ko, feeling mo ba talaga
