“Halikan mo na ako, Andrew. Wag mo nang pigilan.”
Nasa rooftop kami ng mansion, parehong lugar kung saan ko siya nahuli noong isang gabi na mag-isa, nakatingin sa city lights na parang hinahanap ang sagot sa lahat ng tanong niya. Ngayon, gabi na naman, pero hindi na siya mag-isa. Nandito ako, nakatayo sa harap niya, hawak ko ‘yung kwelyo ng black polo niya, hinila siya palapit hanggang wala nang espasyo sa pagitan namin.
Hindi siya gumalaw muna. Nakatingin lang sa labi ko, mata niya madilim, puno ng laban na hindi ko alam kung laban sa akin o laban sa sarili niya.
“Daisy…” boses niya mababa, halos bulong na lang. “Kung hahalikan kita ngayon… hindi ko na alam kung kaya ko pang tumigil.”
Ngumiti ako—maliit, pero may tapang na hindi ko alam kung saan ko hinugot.
“Wag kang tumigil. Huwag
