“Andrew… bakit parang may tumututok sa akin?”
Gising ako bigla, nakaupo sa kama, pawis na pawis kahit malamig ang aircon. Hawak ko pa ‘yung unan na parang sandata. Andrew nasa tabi ko, nakaupo rin, kamay niya nasa likod ko na, hinahagod-hagod pero hindi niya sinasabi kahit ano.
“Nightmare ulit?” tanong niya, boses mababa, kalmado, pero kitang-kita ko ‘yung pag-aalala sa mata niya kahit madilim.
Tumango ako. Hindi ko maalis ‘yung imahe sa ulo ko—‘yung sniper na nakaupo sa damo, duguan, tinitingnan ako na parang ako ‘yung dapat mamatay. Tapos biglang lumitaw si Andrew sa likod niya, baril sa kamay, at binaril siya sa ulo. Pero sa panaginip, hindi dugo ‘yung lumabas—dugo ko. At si Andrew tumingin sa akin na parang hindi niya ako nakilala.
“Paulit-ulit na,” sabi ko. “Kanina pa. Tuwing pipi
