“Bakit mo inilabas ulit ‘yang kontrata na ‘yan ngayon, Andrew? Kagabi pa lang sinabi mo na mahal mo ako.”
Boses ni Daisy, matalim na parang kutsilyo na bagong hasa, habang nakatayo kami sa kusina. Hawak niya pa rin ‘yung tasa ng kape na hindi niya ininom. Mukha niya kalmado sa labas, pero kitang-kita ko ‘yung galit na kumukulo sa mata niya. Sa mesa, nakabukas ‘yung envelope—‘yung orihinal na kontrata namin, na may pulang underline sa clause number 7.
“Hindi ko inilabas para mag-away tayo,” sagot ko, boses ko patag, walang init. “Inilabas ko para maalala natin kung saan tayo nagsimula. At kung saan dapat tayo manatili.”
Tumawa siya—maikli, walang tuwa. Inilagay niya ‘yung tasa sa counter nang malakas. Tumunog ‘yung porcelain laban sa granite.
“Alalahanin? O pigilan mo lang ako na lumapi
