“Wag mo na akong tingnan nang ganun, Andrew. Parang may utang pa ako sa’yo.”
Nasa backseat ako ng Escalade, tingin sa labas ng bintana habang papunta kami sa school ni David. Si Andrew nasa driver’s seat, kamay niya mahigpit sa manibela, mata sa kalsada pero alam kong nararamdaman niya ‘yung lamig na sinasadya kong iparamdam. Walang musika. Walang usapan. Tahimik na parang libing.
Hindi siya sumagot agad. Pero narinig ko ‘yung paghigpit ng kapit niya sa manibela.
“Hindi kita tinitingnan nang may utang,” sabi niya sa wakas, boses mababa. “Tinitingnan lang kita kasi… kailangan ko makita kung okay ka.”
Tumawa ako nang walang tunog. “Okay? Ano bang itsura ng okay sa’yo ngayon? Yung tipong hindi ako umiiyak? Yung tipong hindi ako galit? O yung tipong nakangiti pa rin kahit sinaksak mo ako k
