“Kung handa ka nang marinig ang pinakaayaw mong kondisyon, sabihin mo lang.”
“Sabihin mo na,” sagot ko agad, kahit nanginginig ang boses ko. “Tapos na akong matakot.”
Hindi ako sigurado kung totoo ang sinabi ko. Nakatayo ako sa gitna ng pribadong opisina ni Andrew, hawak ang folder na parang huling hibla ng katinuan ko. Ilang oras na kaming nagdedetalye ng bawat clause, bawat limitasyon, bawat pader na itinatayo niya sa paligid ng buhay ko. Ngunit ramdam ko—may mas mabigat pa.
Humakbang siya palapit. Hindi nagmamadali. Hindi rin marahas. Parang isang leon na sigurado sa kanyang biktima. Nang huminto siya sa harap ko, naramdaman ko agad ang init ng kanyang presensya, ang bigat ng kanyang titig.
“Clause Twenty-One,” malamig niyang sabi. “No emotional involvement.”
Napakurap ako. “Akala
