“Hindi ko… alam na ikaw ang may gawa nito.”
Humarap ako sa kanya, at naramdaman ko ang sarili kong katawan na nagulat sa biglaang pagtama ng katotohanan. Si Andrew Villamor—ang lalaki na palaging may malamig na aura, na hindi nagpapakita ng kahit kaunting kahinaan—ay narito sa harap ko, tahimik, pero may kakaibang intensity sa mga mata.
“Tingin mo ba kailangan kong ipaliwanag?” tanong niya, may halong pang-aasar at seriousness, parang iniimbitahan akong unawain siya sa paraang hindi basta-basta.
Hindi ko mapigilang huminga ng malalim, hindi para sa takot kundi dahil sa pagka-curious at pagka-nervous. “Hindi ko inaasahan… lahat ng tulong sa pamilya… lahat ng nangyayari—ikaw pala?”
Ngumiti siya ng bahagya, isang ngiti na bihira kong makita sa kanya. “Hindi ko hinihingi ang pasasalamat mo
