Wide Awake (Tagalog)

Chapter 5

S h a n t e l l e

Patuloy kaming nagtititigan ng masama ng lalaking 'to. Parang walang balak na sumuko ang isa sa'min.

Sari-saring bulungan ang mga nabuo sa paligid namin.

"Oh my god! 'Di na niya nirespeto si Harris.." dahil hindi siya karespe-respeto.

"Oo nga. Ang kapal ng mukha, kabago bago e." so, what?

"Gosh! Siya nga diyan ang walang manners!" mas walang manners ang lalaking 'to.

"Sinabi mo pa, Girl. Baka ma-expel siya dahil sa sarili niyang katangahan." who looks more foolish, girl?

"Tss. Pabibo e'. Akala mo naman maganda.." tingnan mo muna sarili mo, baka sakaling kainin mo 'yang sinabi mo.

"She looks cheap ugali pa lang, mahahalata na." What the hell? Eh kung isampal ko sa'yo kung gaano kamahal itong bag at sapatos ko?

"Sino ba siya sa akala niya?" sino ka din ba?

"Omg. Ngayon lang nagkaroon ng ganyang transferee dito." who cares?

I blinked when I heard those. Bee mannequins are everywhere. Kahit saang lugar talaga hindi mawawala ang mga bubuyog na plastik.

I sighed. Parang gusto kong magtampo kay mom nito ah. She said this University is great. Pero ano 'to? My first day turned into a mess.

I clenched my fist and started to ignored them. Wala akong pakialam sa opinion nila. Ang dami nilang sinasabi. Why don't they just make themselves get rid of their heavy make-ups? They all look like a coloring book.

"Ano na? Show me your courage."nakangising sambit niya. Nakakatayo na siya ng maayos ngayon, hindi katulad kanina. Mukhang naka recover na siya sa ginwang kong p*******t sa ano niya. At ano 'yung sinabi niya? Show me your courage? Gusto ata niya ng part two, e.

Tss, ganiyan sa magsalita ngayon porque bagong salta lang ako dito at lahat ng mga students dito kakampi niya. Pwes, magsama sama kayo. 

"Gusto mo ata talaga ng away e' ano?"natatawa kong sambit. Marunong pa man din ako makipag basag ulo. Well, thanks to my friend in states. He introduced me in martial arts. I should be really thankful to him.

Ngumisi ito bago nagsalita. "Do you really think I wouldn't know what you did in the cafe? You're too brave. May atraso ka pa sa'kin."

Napakunot noo naman ako sa sinabi niya. Bigla ko ring naaalala 'yung mga text sa'kin kanina. So, my instinct was right? Siya pala talaga 'yung unregistered number na sobrang dami miscalls at texts sa'kin? Wow, just wow for his effort.

"Bagay lang 'yun sayo. You haven't change." seryosong sambit. My eyebrows met when I heard him chuckled sarcastically.

"Why? Do you think you have the right to say that to me? Hindi nga kita kilala, e. Ano ba talagang ikinagagalit mo- Ah! I knew it! 'Yung cheap mong cellphone na nabasag dahil sa katangahan mo?" ngumisi ito. "Hindi parin pala sapat 'yung binigay kong pera sa'yo. Ha-ha. I thought it's enough." sarkastiko niyang sambit. Napanganga nalang ako dahil sa mga walang kwentang sinasabi niya. Bigla namang lumakas ang mga bulong bulungan. Okay, iniisip na siguro nang iba dito na gold digger ako. Napakagaling naman palang mag kwento ng lalaking ito.

So this is his way para makaganti? Ang ipahiya ako sa mga estudyante dito? Para masira ako dito?

I can't help myself but to laugh."Pwede ba? 'Wag mong palabasin na kasalanan ko lang. Kasi in the first place ikaw 'yung bumunggo sakin. At 'yung walang kwentang pera mo ba? Andun sa airport baka gusto mo pang balikan."

"Oh? Is that so?" he  chuckled. "Alam ko naman ang kailangan ng isang katulad mo, e. Pera." mariing sambit nito bago inilabas ang wallet niya. "Magkano ba 'yang pride mo? Babayaran ko para manahimik kana."

Dumaloy ang labis na pagkainis sa buong katawan ko nang sabibin niya iyon. "You know what? I pity you. You know nothing but to belittle other people using your damn money. Ganiyan kaba talaga? Sa tingin mo ba talaga lahat mabibili mo gamit ang pera mo?" hindi makapaniwalang sambit ko. Nagulat ako nang magbago ang emosyon sa mukha niya. Mukha na siyang cold ngayon. Wala na akong nakikitang kahit na anong emosyon sa mukha niya.

"You know nothing so shut up. Kung ako sa'yo ihahanda ko nalang ang sarili ko. I marked this day as the start of our war."

"Alright! Hindi kita uurungan. I won't let you to win." matalas ko siyang tinitigan.

Nagulat naman ako nang bigla niya akong lapitan at hatakin sa braso kaya naman muling naging malapit ang mukha namin sa isa't isa. Napatitig ako sa mga mata niyang kasing kulay ng kape.

Matalim ang titigan namin dalawa. Nakita ko na naman ang kakaibang ekspresiyon sa mukha niya ng matitigan ako sa mata. Mabilis niya akong binitawan at inilayo ang sarili niya sa'kin. Muntik pa akong mapaupo sa sahig dahil sa lakas ng pagkakabitaw niya sa'kin.

Seriously? What the hell is his problem?! At sinong may sabing pwede niya akong hawakan?

"What the hell is your problem?! You frick!" sigaw ko sa kaniya. Gano'n parin ang ekspresiyon sa mukha niya. He looks startled.

"Your eyes.."mahinang sambit niya sapat lang para ako ang makarinig. "Is just like hers..."

Napakunot noo ako. My eyes? At may oras pa talaga siyang pansinin 'yon? Ano ba talagang problema niya?! Nakakainis!

Napailing iling nalang siya bago nagsalita. "Nevermind. You're now my target so just be.. Well prepared." he whispered.

I raised my left eyebrow while looking at him irritatedly.

Target? Ano 'to counter strike?!

I was going to say something when..

"Harris!" dumating ang isang lalaki. Napatitig ako sa kaniya. He looks very familiar- right. How can I forget him? Siya 'yung makulit na lalaki sa clinic. Ano namang eksena niya rito? Kilala niya ang lalaking kaharap ko?

Nagulat ito nang magtama ang mga mata namin."Oh Shantelle! Ikaw pala." nakangiti siyang kumaway sa'kin. Hindi ko alam kung kakawayan ko ba siya pabalik. I'm not in the mood to be nice.

Nagbalik naman ang atensiyon ko sa great enemy ko nang narinig ko siyang magsalita.

"Nero, you know her?" kunot noong tanong niya sa lalaking kakarating lang. Oo nga pala, Nero ang pangalan niya. Wait, do they know each other?

Nero nodded. "Yep. I met her a while ago. Teka, ano ba nangyari dito pare?" takang tanong ni Nero.

Pare? So, it means magkaibigan sila? Tss, kung alam ko lang, e 'di sana di ko na kinausap ang Nero na 'to.

"Well. As you can see she messed up with me. So, she's now my target." bored niyang sagot habang inaayos ang buhok niya.

"What? pare, bakit siya?" bulong ni Nero, ngunit nabasa ko ang galaw ng labi niya.

"Just because." sambit nito at walang ganang bumaling sa nakatulalang si ateng crew. "Pakibalot nalang at pakitapon ng inorder ko. Here's the money, by the way. Keep the changes." sambit nito at naglakad na palabas ng cafeteria.

Lumapit si Nero sa'kin at alanganing ngumiti. "Sorry sa nangyari, Shantelle. Palabiro lang talaga ang isang 'yun. 'Wag mong seryosohin 'yung mga sinabi niya sayo. Bye, see you around!" sambit ni Nero at dali dali narin itong lumabas ng cafeteria.

Napakunot noo nalang ako. 'Wag daw seryosohin? Tanga ba siya?

So, that's it? Psh! Akala ko pa naman magagamit ko na ulit itong mga kamao ko.

Unti unti nang nagsisialisan ang mga estudyante at himihina narin ang bulungan. Hays, mabuti naman. Mukhang kailangan kong mag ingat sa dalawang lalaki na 'yun.

"Shantelle!" nagpalingon ako Yarah. Alalang alala ang itsura nito. "Ayos kalang ba, Shan? Nasaktan kaba?" aligagang tanong nito. Nginitian ko na lamang siya.

"Ofcourse I am. Wala ka namang nakikitang sugat sa'kin 'diba?"sambit bago nagsimulang humakbang papunta sa counter.

"Saan ka pupunta, Shan?" pigil niya sakin.

"I'll just get something." sambit ko at tinungo ang counter. "Give me that." napatingin naman sakin ang crew.

"Ha? Pero sabi kasi itapon ko daw--"

"Don't listen to a freak like him. Tss, foods shouldn't be wasted." sambit ko sabay kuha ng plastic bag kung saan nakalagay ang mga pagkaing ipinapatapon sa kanya.

Hindi naman na siya nakaimik. I turned my back and started to walked along the cafeteria. Ngunit di parin talaga mawawala ang bawat pagtitig sa akin ng mga estudyante at mga coloring book sa'kin. Hindi ko naman sila pinansin. Lalo lang masisira ang araw ko kapag pinansin ko pa sila.

"Shantelle! Insan! Wait for me!" sigaw ni Yarah. Naramdaman ko nalang ang mga yabag niya papunta sa'kin.

This day turned out to be the worst day for me, ever.

***