SILK AND STEEL

Chapter 16

ZHERA POV

BUMAGSAK silang dalawa sa lupa, at agad na sumabog ang halo-halong galit at tensyon.

Bago pa siya makabangon, Marshall pinned her down using his weight, pero mabilis na itinaas niya ang shotgun para harangan ang mukha niya.

"Bitawan mo 'to, Zhera!" galit na sigaw ni Marshall, habang mariing hinahawakan ang barrel ng baril, pilit itong inilalayo sa direksyon nito.

Ang mga muscle niya ay nanginginig na sa sobrang pwersa. "Papatayin kita, Marshall Donovan ! Sabi ko sa'yo patayin mo na lang ako !" pagmamatigas niya.

Her eyes were blazing with a mix of fury and hidden pain. Ginamit niya ang kanyang mga siko para itulak si Marshall palayo, trying to gain enough leverage para maikasa ulit ang shotgun.

"Gago ka ba ?! Asawa kita!" Marshall roared back, his voice cracking from emotion.

Ginamit ni Marshall ang buong lakas nito para i-twist ang baril, but her grip was like iron. Kahit mas malaki si Marshall, her Mafia training made her incredibly dangerous and hard to overpower.

"You're just a job to me ! Just die !" She screamed, bago biglang itinaas ang kanyang tuhod at malakas na sinipa si Marshall sa tadyang.

"f**k!" Marshall gasped. Napadaing ito sa sakit at medyo naluwagan ang hawak sa kanya.

She immediately seized the opening. Itinulak niya si Marshall at mabilis na gumulong palayo, kneeling on the dirt while aiming the shotgun straight at his chest.

Ang kamay niya ay nakalagay na sa gatilyo. "Tapusin na natin 'to. I was sent to kill you, Marshall. Bakit ba ang tigas ng ulo mo?!"

Marshall froze, directly staring down the barrel of the gun. Pawisan, madumi sa putik, pero walang bakas ng takot sa kanyang mga mata—puro lungkot lang.

"Edi barilin mo," hamon ni Marshall, dahan-dahang tumayo habang nakatitig sa mga mata niya.

He took a slow, deliberate step forward, ignoring the weapon pointed at his heart. "Kung kaya mo 'kong patayin, go ahead. Pero alam kong hindi mo rin kaya, Zhera. Dahil kahit peke ang pagkatao mo, alam kong totoo ang naramdaman natin."

Nanginginig ang mga kamay niya na nakahawak sa shotgun. Ang kanyang seryoso at walang emosyong mukha ay biglang napalitan ng frustration at tila nagbabadya ang mga luha.

"Huwag kang lumapit, Marshall... sabi nang huwag kang lalapit!"

"Sabi nang huwag kang lalapit!" muling sigaw niya, pero mas lalong nanginig ang kanyang mga bisig. Ang gatilyo ay isang pitik na lang, pero ang kanyang hintuturo ay parang napako.

Marshall didn't listen. He took another step forward, hanggang sa ang dulo ng barrel ng shotgun ay nakadikit na mismo sa gitna ng dibdib nito.

"Gawin mo, Zhera. Tapusin mo na 'to kung 'yan talaga ang gusto mo."

Nagkatitigan silang dalawa. Ang mabigat na paghinga niya ay sumasabay sa hampas ng mga alon sa hindi kalayuan.

Sa loob ng ilang segundong nakabibinging katahimikan, nakita ni Marshall ang unti-unting pagbabago ng emosyon niya. Pakiramdam niya bumagsak ang pader na matagal na niyang binuo.

Ang cold and emotionless facade niya ay tuluyang natunaw, pinalitan ng matinding frustration at sakit.

"f**k it..." bulong niya, pumurol ang talas ng kanyang mga mata.

Pabalyang binitawan niya ang baril na bumagsak sa putikan, lumikha ng maingay na tunog.

She didn't even look at Marshall anymore. Agad siyang tumalikod at mabilis na naglakad palayo sa binata, dinala ang kanyang naguguluhang emosyon pabalik sa dalampasigan.

Mabilis ang bawat hakbang niya palayo kay Marshall, pero parang mas mabilis ang takbo ng kanyang isip at ang naguguluhang tibók ng kanyang dibdib.

Fúck. Bakit ganoon? Bakit hindi niya magawa?

Lumaki siyang walang pamilya, walang kahit na anong kamag-anak na matatakbuhan. Ang mundo niya mula bata pa lang ay binuo ng dilim, dugo, at takot.

Dahas at sakit lang ang tanging naging kasangga niya habang lumalaki sa ilalim ng pamumuno ni Mr. Rugger. Sa mundo ng Mafia, itinuro sa kanya na ang emosyon ay isang kahinaan na pwedeng ikamatay.

Napakasimple lang ang pumatay para sa kanya—isang kalabit lang ng gatilyo, isang saksak sa dilim, tapos ang buhay ng isang tao. Never siyang nag-hesitate. Never siyang nakaramdam ng konsensya.

Pero bakit pagdating kay Marshall, parang napaparalisa ang buong katawan niya? Bakit hindi niya magawa ang isang bagay na milyong beses na niyang ginawa noon?

Hawak na niya ang shotgun. Nakatutok na ito mismo sa dibdib ng binata. Isang pitik na lang, pwedeng-pwede na niyang tapusin ang lahat at takasan ang magulong sitwasyong ito.

Pero sa halip na lamig ng isang killer na tulad niya, matinding takot ang naramdaman niya—takot na makitang mawalan ng buhay ang mga mata ni Marshall.

Napakalakas ng t***k ng puso niya ngayon, parang gustong kumawala sa kanyang dibdib. Hindi ito ang karaniwang adrenaline ng isang assassin sa gitna ng misyon; iba ito. Masakit.

Nakakapanghina.

Bakit kailangan ko pang maramdaman 'to?! tanong niya sa sarili, gigil na pinunasan ang namumuong luha sa kanyang mga mata gamit ang likod ng kanyang kamay.

Galit siya sa sarili niya dahil hinayaan niyang maging totoo ang pagpapanggap niya bilang asawa nito. Marshall was just a mission. He was supposed to be ruined.

Pero ngayon, siya ang mukhang nasisira dahil sa kakaibang emosyong unti-unting pumapatay sa pagiging masama niya.

Bumalik siya sa dalampasigan, pabagsak na humiga sa puting buhangin at mariin napapikit. Kinakalma ang sarili, ayaw niyang mag isip, ayaw niyang makaramdam ng kahit ano.

Hanggang sa maramdaman niyang may humiga rin sa tabi niya. Hindi na niya kailangan dumilat para alamin kung sino iyon. Alam na niya kung sino, sa pamilyar na galaw at lakas ng kabóg ng dibdib niya ay kilala na niya.

Bumuntong hininga siya.

"You were my last job. My last assignment so I could finally be free... to get away from the chaotic world of the Mafia... to start a new life... but why is it so hard?"

Nanginginig ang boses na bigkas niya. She buried her face in her hands, her shoulders shaking violently. For the first time in her life, the notorious, cold-blooded assassin was crying. Tears of pure frustration, anger, and grief spilled through her fingers, washing away the dirt and soot from the fight.

The cold ocean water lapped at her bare feet, but she couldn't feel it. All she could feel was the suffocating tightness in her chest.

"I was supposed to be a ghost ," she choked out, her voice barely a whisper against the roaring waves. "No name. No past. No future."

She had planned it all so perfectly. Complete this one final mission for Mr. Rugger, hand over Marshall’s downfall on a silver platter, and disappear forever.

She wanted a quiet life where she didn’t have to check corners for shadows or sleep with a knife under her pillow.

But she didn't count on Marshall. She didn't count on his genuine smiles, his warmth, and the way he made her feel like a real human being instead of a weapon.

By giving her a taste of a normal life, he had accidentally ruined her for the dark world she belonged to.

She gripped the sand, letting the sharp grains dig into her palms. She was trapped. If she didn't kill Marshall, the Mafia would hunt them both down. If she did kill him, she would destroy the only piece of light she had ever held.

"Damn it, Marshall..." she sobbed, tilting her head back to look at the graying sky. "Why did you have to be so good to me?"