SUDDENLY OWNED BY YOU (SPG)

Chapter 2

HINAWAKAN ni Francis ang ulo ni Macy at iginiya pababa. May pagnanasa ang mga mata na tumingin ito sa kanya. At ibinaba ang boxer shorts siya, kasama ang kanyang brief. Ramdam ni Francis ang pagtama ng mainit na hininga ni Macy sa kanyang balat. Napaliyad siya ng maramdaman ang bibig ni Macy sa kanyang p*********i.

"Oohhh..." Francis moaned. Hinawakan ang buhok ni Macy. While she is pleasuring him.

Sarap na sarap sa ligayang hatid ng bibig ni Macy. Ramdam niya na malapit na siyang labasan dahil sa eksperto nitong pagpapaligaya sa kanya.

Hinawakan ni Francis sa balikat si Macy at itinayo. Kinabig niya nang halik sa labi at iginiya papasok sa loob nang kuwarto na magkahinang pa rin ang mga labi nila.

Ibinagsak niya sa kama si Macy. Hinawakan niya sa beywang ito at hinila ang munting saplot nito sa ibaba. He spread her legs wide. And tastes her. Halos hindi alam ni Macy kung saan kakapit.

"Oohhh.. More, please," nanghihinang anas ni Macy. Pinag igi ni Francis ang ginagawa ng makitang nasisiyahan ang dalaga.

"I'm c*****g!" halos mapasigaw ito ng labasan.

Gumapang si Francis sa ibabaw ni Macy. Ikiniskis ang p*********i sa entrada nito. At pagkatapos ay naisentro. Papasok sa ka loob looban at isinagad.

Pareho silang sabay na paungol. Umulos na si Francis. Sa una ay dahan dahan lang hanggang sa pabilis na nang pabilis ang kanyang paglabas pasok sa loob ni Macy.

"Oohhh... Yeah, that's it.. Harder, please...," mga impit na daing ng kaulayaw ni Francis. Mabilis itong nagtataas baba sa ibabaw nang babaeng panay ang liyad.

Napuno ng mga halinghing at mga ungol ang apat na sulok ng kuwarto. Tila mga pawis na pawis ang dalawang taong magkaugnay ang mga katawan. Sa sobrang lamig ng aircon ay hindi na nila ramdam dahil sa init ng kanilang katawan.

"Ohh.. Yeah.. I'm c*****g. Don't stop," anas na sabi ng babae sa kanya. Mas binilisan pa ni Francis ang pag ulos.

"Ahhh... Me too.....," anas ni Francis. At sabay silang narating ang rurok. Agad na bumangon siya sa pagkubabaw sa babaeng kaulayaw. Tinanggal ang supot na nakabalot sa kanyang p*********i. Saka itinapon sa basurahan.

"You're free to stay here. I ordered food also for you," sabi ni Francis. Isinuot na isa isa ang mga damit niya.

"Yeah. Dito na muna ako. And thanks, by the way," nakangising untag kay Francis kay Macy. Nakahiga na nakahain sa harapan niya ang katawan nito.

"Okay. I'm going."

"Why? Can you stay here and sleep beside me?"

"No. Hindi ko gawain 'yan. I will let you stay here. Dahil ayoko namang sabihin mo na napaka-ungentleman ko. But I need to leave. I have work to be done," aniya.

Tila nainis ang babaeng kaulayaw niya kanina at bumangon. Saka bumaba ng kama.

"I better leave also. What I will do here?"

"Okay," kibit balikat na sabi ni Francis. Saka nagmarsta palabas ng kuwarto.

Nagwawala naman sa inis ang babae. Iniwan lang siya ni Francis. Pagkatapos na may mangyari sa kanila. Ganoon lang iyon. Ni hindi man lang hiningi ang numero ng telepono niya. Hindi pa sila nagkakausap ng matagal. Pagkatapos makuha ang gusto ay parang balewala na siya sa binata.

Sisipol sipol pa na naglalakad si Francis papunta sa parking lot. Nang nasa harapan na siya ng kanyang bugatti ay kaagad na pumasok siya sa driver seat. Binuhay ang makina at pinaharurot. Uuwi muna siya sa condo niya para makaligo. Nanlalagkit ang katawan niya dahil sa mainit na sagupaan nila ng babaeng nakilala niya sa bar.

Nakatanggap siya ng mensahe na manganganak na ang isa sa pasyente niya. Kaya kailangan niyang pumasok sa trabaho. Kahit walang tulog ay kailangan niyang gampanan ang tungkulin niyang sumagip ng buhay.

Napamura si Francis ng maalalang Sabado ngayon. Naalala niya ang pangako niya sa mommy niya. Tiyak na nagtatampo na naman ito sa kanya. Wala na siyang oras para tumawag at magpaliwanag sa mommy niya na hindi siya makakauwi sa bahay

"Anong status ng pasyente?" bungad na tanong ni Francis sa assistant nurse niya hawak ang findings ni Mrs. Gomez.

Pagdating sa trabaho masyado siyang passionate sa kanyang propesyon. Ginagampanan niya ng maayos ang tungkulin niya bilang isa doktor. Kaya kahit nasaan pa siya o ano man ang ginagawa niya. Kapag kailangan ang tulong niya ay iniiwan niya ang lahat. Ganoon niya kamahal ang propesyon niya.

"Doc. bigla pong pumutok ang panubigan ni Mrs. Gomez."

"Kailan ang due date niya? At ilang oras na siyang naglalabor?"

"After two months pa po ang due date ni misis. Iyon na nga po ang problema, doc. Isang oras na po siyang naglalabor ."

"What?! Ready the operation room at pakiready na rin ang pasyente. Kailangan ng agarang cesarian operation ang pasyente. We don't have enough time. Baka magka-komplikasyon both mommy and the baby."

"Right away, doc," kaagad na tumalima ang Ulysses. At pinuntahan ni Francis ang pasyente para matingnan na rin.

Agad na sinalubong siya ng asawa. "Doc. what will happen to my wife and our baby?" puno nang pag aalala ito.

"Take it easy. Kailangan na icesarian si misis. At kailangan ng gawin sa lalong madaling panahon."

"Please, save my wife and our baby," pagmamakaawa na sabi ni Mr. Gomez.

Tinapik ni Francis ang balikat ni Mr. Gomez. "I will do my best. And let's pray na maging maayos ang operasyon."

"Salamat po, doc," tumango nang ulo si Francis.

************

"Ma, nakauwi na po ako," tawag ni Glenda sa ina. Puno siya nang pagtataka na hindi siya sinalubong ng ina. Hinanap ng mga mata niya ang ina sa kabuuan ng sala. Wala doon ang mama niya.

"Ma," muling tawag niya sa ina. Habang papunta siya ng kusina. Napansin niya ang mga pagkain na may takip sa ibabaw ng mesa. Napangiti si Glenda at isa isang binuksan ang mga takip.

Bigla siyang natakam ng makita ang mga pagkain na nakahain. Mukhang nagluto ang mama niya ng espesyal na ulam ngayon gabi. Karne ang ulam nila ngayong gabi. Bibihira lang sila kung mag ulam ng karne. Kaya pinapalagay nilang espesyal ang araw kapag naghain nang karne ng manok or baboy sa hapag.

Muling tinakpan ni Glenda ang mga pagkain. At muling hinanap ang ina. Natitiyak niyang nasa kuwarto ito at nakatulog.

Pagpasok sa loob ng kuwarto ay bumungad ang ina na nakahiga. Gising naman ito. Pagod lang at maysakit kaya hindi siya sinalubong nang mama niya ng makauwi siya ng bahay. Inilapag niya ang kanyang bag at magbibihis ng pambahay.

"Mama, alam niyo po biruin niyo ang kaibigan ko po ay may asawa na po pala. Iyong ikinukwento ko pong kaibigan ko na katrabaho ko sa restaurant. Ang bait po ni Cory at swerte siya sa asawa niya. Maigi pa siya," bulalas na kuwento ni Glenda.

"Isa pa, ma. May anak na po pala sila. At--" napansin ni Glenda ang walang kakurap kurap na mata ng ina.

Dahan dahang nilapitan ni Glenda ang mama niya. Kinakabahan na siya. Ngayon lang niya napansin ang palad nang inang putlang putla. Napahamak na siya sa dibdib niya.

"Hindi puwede, ma," nanginginig na ang boses niyang usal.

Hinawakan ni Glenda ang kamay nang inang nakalaylay sa higaan. Napapikit siya nang mariin. Malamig na iyon. Nanginginig ang kamay na ipinikit niya ang mata ng mama niya.

Tulong! Tulong!" hingi ng pagsaklolo ni Glenda. Habang yakap ang ina. Tumakbo siya sa palabas ng bahay para makahingi ng tulong sa mga kapitbahay niya.

Nagbabakasali pa siya na kapag naitakbo sa ospital ang ina ay mabubuhay pa ito. Ang mama lang niya ang kasama niya. Bakit kailangan siyang iwanan nito?

Hila ang strecher kung saan nakahiga si Aling Gina. Iyak nang iyak si Glenda na nasa tabi hawak ang kamay ng ina.

"Doc, ang mama ko po," umiiyak na sabi niya sa doktor. Ipinasok sa emergency room ang mama niya.

"Huminahon ka, hija. Maiwan na muna kita dito. Check ko lang ang mama mo," anang doktor kay Glenda. Tumango siya nang ulo at pinuntahan na ng doktor ang mama niya.

Umiiyak na napatakip ng bibig si Glenda. Iniisip niya pa din ang mama niya. Walang tigil ang mga luha niya sa pagbagsak. Isinisigaw ang mama niya sa kalooban niya.

Lumabas ang doktor. Malungkot itong nakatingin sa kanya. Nag uunahan na nagbagsakan ang mga luha niya. Panay ang punas niya. Pero hindi pa din maubos ubos.

"I'm sorry, hija. Ikinalulungkot ko na ang mama mo ay wala na. Condolence," hatid nitong masamang balita na nagpagunaw sa kanyang pag asa. Hinawakan siya sa balikat at umalis na ang doktor na tumingin sa mama niya.

Napasalampak si Glenda sa sahig. Isinandal ang ulo niya sa malamig na pader ng ospital.

"Mama.. Mama ko...," panay ang iyak na sabi ni Glenda.

Ilang sandali pa ay tumayo siya at pinuntahan ang ina. May balot na itong puting kumot sa buong katawan. Halos hindi niya maihakbang ang kanyang paa.

Niyakap niya nang mahigpit ang katawan nang mama niya. "Mama! Mama! Bakit naman po?!" malalakas na sigaw ni Glenda tawag ang ina.

"Mama, gumising ka! Hindi pa po ako handa. Please, mama," mga panaghoy ni Glenda. Iniwan na siya ng mama niya. Hindi pa din siya makapaniwala na wala na ang mama niya. Sino ngayon ang makakasama niya? Kaya ba niyang mag isang mabuhay? Wala na ang kaisa isang rason niya para mabuhay, kinuha na siya. Kinuha na ang nama niya.

"Ma'am, dadalhin na po ang katawan sa morgue," sabi ng lalaki kay Glenda. Tumango ng ulo si Glenda. Saka hinagkan niya ang ina sa noo.

Umatras siya para magbigay daan sa kanila para nadala sa morgue ang katawan ng mama niya. Sinusundan na niya nang tingin ang mama niya na wala ng buhay.

Hinang hina ang katawan niya na lumabas siya ng emergency room.

"MOMMY, I'm sorry. Madami po akong pinaanak today. Gabi na nga po nasa ospital pa ako," hindi magkamayaw ang pagpapaliwanag ni Francis sa ina. Nagtatampo nga ito.

Napalingon si Francis sa babaeng nakatayo na iyak ng iyak sa gilid. Naibaba niya ang telepono niya. At pinagmamasdan ang babae. Tulala ito. At parang walang napapansin.

Humahangos palapit sa kanya si Ulysses. "Doc, emergency po sa room no. 50," imporma nito sa kanya.

"Okay. Susunod na ako," sagot ni Francis. Umalis na ang assistant nurse niya. At muli niyang binalingan ang ina na kausap niya sa telepono.

"Mom, pagkatapos ng shift ko. Uuwi po ako kaagad. Promised," pangako na naman niya sa mommy niya. Saka pinatay ang tawag at inilagay sa bulsa ang phone niya.

Muli niyang nilingon ang babae. Wala na iyon sa puwesto niya kung saan ito nakatayo. Napailing siya ng ulo. Pupuntahan niya ang pasyenteng kailangan ng agarang lunas.

Sakay na si Glenda ng tricycle. Tulala at panay ang agos ng luha niya. Aasikasuhin niya ang burol nang ina. Hihingi siya ng leave sa trabaho. Marami siyang aasikasuhin at siya lamang mag isa ang kailangan na gumawa.

Nakarating na si Glenda sa bahay nila. Dumiretso siya sa kuwarto nila ng mama niya. Lumapit sa cabinet. Naghanap siya ng damit ng mama niya. Habang isa isang naghahalungkat ng damit ay hindi na naman niya napigilan ang sarili na ibuhos ang masaganang luha.

Dalawang gabi ng nakaburol ang mama ni Glenda sa bahay nila. Ang dating masayang tahanan kasama ang papa at mama niya ay puno ng lungkot. Sa bahay nilang iyon nagsimula ang pamilya nila. Hanggang sa iniwan sila ng papa niya. Ngayon naman ay ang nama niya. Umalis ito na hindi na kailanman babalik.

"Condolence, Glenda," pakikiramay ni Cory sa kaibigan. Umupo ito sa tabi ni Glenda na nakatingin sa kabaong ng mama niya.

"Salamat," tumingin siya kay Cory at pilit siyang ngumiti.

May inalagay si Cory sa kamay niya. Nagulat siya at tumingin sa kaibigan. "Tulong ko iyan sa 'yo. Alam ko kung gaano kasakit ang mawalan ng magulang. Ang nanay at tatay ko rin ay nawala nang sabay sa amin ng mga kapatid ko. Pagkatapos ay ang bunso naman namin na kapatid ang nawala. Napakasakit. Pero andiyan pa si Carvie sa akin. Kaya lumaban ako sa hamon ng buhay," aniya. "Kaya ikaw lumaban ka din. Hindi ka nag iisa. Karamay mo ako. Magkaibigan tayo di ba?" dugtong na sabi ni Cory. Inihilig niya ang ulo ni Glenda sa kanya at ikinulong sa braso ang kaibigan.

Umiyak nang umiyak si Glenda kay Cory. Hindi nga niya alam kung paano pa siya lalaban. Ang hangarin niyang mabigyan nang magandang buhay ang ina ay naglaho. Hindi man lang nito naranasan ang maginhawang pamumuhay kasama siya. Binusog naman niya ng pagmamahal ang ina.

Lumawag ang yakap ni Cory sa kanya nang maaninag ni Glenda ang pamilyar na mukha ng papa niya. Lumapit ito sa kabaong ng mama niya at sumilip. Napatayo si Glenda at hinarap ang ama.

"Ano pong ginagawa niyo dito?" tanong niya sa papa niya.

"Anak, patawarin mo si papa sa mga nagawa kong kasalanan sa inyo ng mama mo," nakayuko ang ulo na humihingi ng kapatawaran.

"Papa, ngayon po kayo hihingi ng tawad? Wala na po si mama. Nasa loob na po ng kabaong ang mama ko. Dapat po noon pa kayo humingi ng tawad. Noong humihinga pa si mama at nahihirapan dahil sa sakit niya. Atleast hindi po nakapapanghinayang, eh. Baka napatawad pa po kayo ni mama," mga sumbat ni Glenda sa Papa niya.

Hahawakan sana siya nang papa niya ng iniiwas niya ang kamay niya. "Anak, kaya ako nandito para makita ang mama mo kahit sa huling sandali. Naayos ko na burial services para sa mama mo. Wala ka ng iisipin pa. Kung gusto mong sumama na sa akin. Maluwag ka naming tatanggapin sa bahay, Glenda. Kasama ang kapatid mo."

"Salamat po at nagampanan niyo ang responsibilidad niyo kay mama. Hindi po ako sasama sa inyo. Hindi ko iiwan ang bahay na ito ni mama. Kahit na maraming masasakit na alaala dito. Andito pa din ang alaala ni mama ko. Saka okay naman po ako rito. Kahit mag isa. Nasanay na rin po ako na hindi kayo kasama, kahit noon pa.'

"I'm sorry, Glenda. Patawad, anak ko," umiyak na ito sa harapan niya. Matigas ang anyo na hindi man lang dinaluhan ang ama.

Pinupunasan ni Glenda ang mga luha niya. Bumigay pa din siya sa nakikitang pag iyak nang papa niya. Kahit balikatarin pa niya ng mundo. Ama pa din niya ang nasa harapan niya na umiiyak.

"Patawarin niyo po ako sa mga sinabi ko. Siguro kung buhay pa si mama. Hindi niya hahayaan na sagutin ko kayo. Kaya humihingi din po ako nang tawad, papa."

Kaluwagan ng loob ang naramdaman ni Glenda. Tumingin ang papa niya sa kanya. At tila nag aalangan pa na yakapin siya. Sa huli lakas loob niyang niyakap ang anak. Mahigpit na mahigpit na yakap.

Lumuwag ang yakap ng papa niya sa kanya at iniharap siya dito. "Maraming salamat, anak. Sa pagpapatawad na ibinigay mo. Nagsisi ako sa mga nagawa ko sa inyong mag ina. Hindi ako naging mabuting ama at asawa sa mama mo. Sana buhay pa si Gina para nakahingi rin ako ng tawad sa kanya. Minahal ko ang mama mo. Sa maniwala ka man o hindi, Glenda. Masakit din sa akin na makita ko si Gina sa loob ng kabaong."

"Papa, napatawad na po kayo ni mama. Kayo na lang po ang hinihintay niya na humingi niyon. At kahit hindi niyo po hingin ang kapatawaran. Alam ko patatawarin pa din po kayo ni mama. Mahal ka po ni mama. Iyon ang naging daan ng pagpapatawad niya sa inyo. Hindi man po naging maganda ang kinahantungan ng pagsasama niyo nama. Mahal ka pa rin po niya," sambit ni Glenda na ikinangiti na nang Papa niya. Inilahad ni Glenda ang kamay niya sa papa niya, kinuha naman iyon ni Billy. At sabay silang humakbang para silipin ang ina niyang nakahimlay.