Ysabelle Cuevas (Ysa)
“s**t…” mahinang mura ni Mister bago niya ako dahan-dahang buhatin mula sa wheelchair.
Ramdam ko ang lakas ng kanyang mga bisig habang maingat niya akong inaangat. Kahit nanginginig pa ang tuhod ko at sumasakit ang tiyan ko sa bawat kaunting galaw, pinilit kong hindi umungol o magreklamo. Ayokong marinig niya na nahihirapan pa rin ako. Ayokong maging dagdag sa bigat na pasan na niya.
Pagkakarga niya sa’kin, parang lalo pang humigpit ang hawak niya, na para bang kahit sino ang lumapit ay handa niya akong agawin pabalik. Patakbo niyang binagtas ang hagdan pababa, at sa bawat yabag ay ramdam ko ang pag-igting ng muscles niya, ang lalim ng bawat hininga niya. Kapag medyo madulas ang baitang o medyo matarik, mas lalo niyang hinuhugot ang lakas niya para hindi ako mabiti
