Parang sabay-sabay humigpit ang hangin sa sketch room.
Walang gumalaw sa unang segundo.
Hindi dahil walang gustong gumalaw.
Kundi dahil lahat sila alam na kapag maling tao ang unang kumilos, baka iyon na ang oras na tuluyang mawala ang bagay na ilang taon nang hinahanap ng maling mga kamay.
Rosa stood between two guards, mukha pa ring maayos kahit halatang gusto na niyang kainin ang sariling dila kaysa magsabi ng sobra.
Vincent did not blink.
“Ulitin mo,” sabi niya.
Rosa tilted her head just a little.
“Hindi na naroon ang charcoal study.”
Lucien looked ready to break the nearest easel over somebody’s spine. “Saan mo dinala.”
Rosa smiled. “Hindi ko sinabi na ako ang nagdala.”
“Wow,” sabi Kleo, “ang sarap mong itulak sa portrait cabinet.”
Vivian stepped forward one pace.
Just on
