Walang nagsalita agad pagkatapos makita ang ribbon.
Parang kahit ang hangin sa lumang archive room ay natutong huwag munang huminga.
Nasa kamay ni Steven ang piraso ng lumang seda na may tuyong wax seal, at kahit kupas na ang kulay at may lamat na ang gilid, malinaw pa rin ang marka.
L. V.
Hindi na tsismis.
Hindi na gut feeling.
Hindi na pattern lang.
May laman na ang pangalan.
At base sa mukha ni Vincent, tapos na ang parte ng gabing ito na puwedeng iayos sa magalang na salita.
“Mirelle,” sabi niya.
Hindi malakas.
Hindi rin mababa sa paraang madulas.
Ito iyong boses na parang nakaayos na ang hatol, hinihintay na lang ang huling piraso.
“Sino ang nag-abot ng unang packet?”
Mirelle’s lips parted, then closed again.
Steven did not move.
Lucien stood near the door with Vivian
