Vincent Thor Vanderbilt (Victor)
May mga bagay na hindi mo dapat pinapansin kapag gusto mong manatiling kalmado.
Isang hibla ng buhok na naligaw sa gilid ng pisngi niya habang nagbabasa. Yung paraan ng pagkunot ng noo niya kapag may salitang hindi niya mabigkas. O yung maliit na ugali niyang kagatin ang dulo ng lapis kapag nag-iisip.
Maliit. Walang halaga. Dapat.
Pero kapag may nawawala kang taong hinanap mo sa bawat sulok ng mundo, ang mga “maliit” na bagay nagiging patalim. Hindi sila lumalapit para manakit kaagad—lumalapit sila para magtanim ng tanong.
At kapag tumubo na ang tanong, hindi mo na mapipigilan.
“Ysa.”
Tumigil siya sa pagsusulat at tumingala. “Yes, Victor?”
Hindi pa rin ako sanay marinig na tinatawag niya ako sa pangalan ko na parang normal lang. Sa mundo ko, ang pan
