“Keep walking,” sabi ni Vincent.
“Bakit,” mahina ring sagot ni Kleo, “mukha ba akong biglang tatalon sa ilog?”
“Yes.”
“Rude.”
“Accurate.”
Hindi niya nilingon ang reeds sa kaliwa.
Hindi rin niya binilisan ang lakad.
Iyon ang nakakainis kay Vincent—kapag seryoso na, mas lalo siyang nagiging kalmado. Parang may sarili siyang switch na kapag may bantang malapit, biglang nagiging mas tahimik ang buong katawan niya.
Si Kleo naman, kabaligtaran.
Kapag may mali, gusto ng dugo niya na gumalaw.
Gusto niyang lumingon.
Gusto niyang habulin.
Gusto niyang malaman kung sino ang may lakas ng loob na magtago sa gilid ng ilog at tumitig sa kanila nang ganoon.
Pero hindi siya tanga.
Hindi rin siya baguhan.
Kaya nagpatuloy lang siya sa gitna ng Moonbridge, isang kamay nakalapat pa rin sa railin
