Hindi ko alam kung kailan ako nagsimulang masanay sa tunog ng talon.
Noong una, para siyang banta—malakas, hindi mo mapipigilan, laging bumabagsak kahit ayaw mo.
Pero ngayong umaga, habang nakahiga pa ako at nakatitig sa kisame, parang naging metronome siya ng paghinga ko.
Ragasa.
Bagsak.
Ragasa.
Bagsak.
Para siyang paalala na puwedeng tumuloy ang mundo kahit hindi pa ako ready.
Tumayo ako dahan-dahan, inuna kong i-angat yung tuhod na may bandage, tapos saka ako lumapit sa mesa kung saan nakapatong yung notebook ko.
May bagong sticky note.
“Day 3. Stand.”
Napakurap ako.
Stand.
Parang ang simple, pero parang ang bigat.
Huminga ako nang malalim, saka ko pinisil yung gilid ng bandage ko, checking kung masakit pa.
Masakit, pero kaya.
At sa isip ko, parang may boses na nakikisab
