Nung nagsara ako ng pinto ng kwarto ko, ang unang ginawa ko ay hindi humiga.
Tinest ko yung lock.
Click.
Bukas.
Click.
Saradong-sarado.
Napatigil ako sa gitna ng kwarto, nakatingin sa doorknob na parang siya yung pinakaimportanteng bagay sa buong mundo.
Hindi ko alam kung bakit, pero parang ngayon ko lang naramdaman na may “akin” akong kaya kong kontrolin.
Huminga ako nang malalim, saka naupo sa gilid ng kama.
May kumatok.
Tatlong beses. Hindi mabilis, hindi rin mahina.
“Ysa,” boses ni Steven sa labas.
Binuksan ko yung pinto nang konti, sapat lang para sumilip.
May hawak siyang maliit na kahon—hindi malaki, pero mukhang bago.
“Phone,” sabi niya, parang simple lang.
Napakunot noo ko. “Phone… para sa’kin?”
Tumango siya. “New number. Sir Victor’s instruction.”
Kinuha ko yung
