Hindi ko alam kung gaano kabigat ang isang salita hanggang sa nakita ko siyang nakalagay sa papel.
DNA.
Hindi siya parang “exam” na puwedeng balikan. Hindi rin siya parang “lesson” na puwedeng i-pause. Kapag sinimulan mo, may posibilidad na mabago ang lahat—kahit hindi mo pa handa.
Hawak ko pa rin ang folder habang nakaupo sa sala ni Victor, pero parang hindi ko na siya hawak. Parang siya yung humahawak sa’kin.
“Tingnan mo muna ako,” mahinahon niyang sabi.
Itinaas ko ang tingin ko. Hindi ko alam kung bakit nanginginig ang lalamunan ko, pero pilit kong nilunok.
“Hindi ko ipipilit,” dagdag niya. “Kailangan ko lang malaman kung willing ka.”
“Willing… saan?” tanong ko, kahit alam ko na.
Hindi siya nagpaligoy.
“Sample,” sagot niya. “Isang beses lang. Discreet. With consent.”
Consent.
