Gözlerimi gecenin bir yarısı odamda açarken, şiddetle ağrıyan başımı umursamadan beyaz tavanımı izlemeye ve bunu yaparken de bir yandan bugün olanları düşünmeye başlamıştım. Genel olarak onları teselli etme ve durumu kabullenmeleri üzerine yaptığım konuşmanın ne kadar etkili olduğundan emin değildim ancak bu durumun, onları ölümüme hazırlama yolundaki ilk birkaç adım görevini üstlendiğini biliyordum. Zaten bir kez cenazeme gelmişlerdi, ve ikincisi onları ilki kadar yaralamamalıydı. Buna rağmen emin olduğum bir şey vardı ve bu da, bu sefer ölsem bile cesedimi görmeden asla ölü olduğuma inanmayacakları ve bu inkârın onların canını çok daha fazla yakacağıydı.
Her neyse...
Onları eğitme şeklimi az çok düşünürken, benden sonra nasıl hayatta kalabilecekleriyle ilgili bir ton fikir üretmeyi ve
