Gece, içime çöken ağırlıkla boğuyordu beni. Rüyamda Nermin’in yüzü vardı; soğuk, mesafeli… Sanki beni yine birilerine satıyordu. Gözlerim dolu dolu uyanırken kalbim küt küt atıyordu. Elimi yan tarafa attım. Boştu. Turan yoktu. Derin bir nefes alıp yatağın kenarına oturdum. Sessizlik bir anlığına sağır etti beni. Taş evin kalın duvarları bile rüyamın ağırlığını taşımıyordu artık. Ayağa kalktım, ince şalımı omzuma attım ve çıplak ayaklarımla sessizce merdivenleri indim. Ahşap basamaklar gıcırdadı ama gecenin sessizliği bozulmadı.
Kapıyı açıp bahçeye çıktım.
Ay ışığı taş evin küçük bahçesini gümüş gibi aydınlatıyordu. Ve orada… Sandalyede oturmuş, hafif yana dönük, sigarasını tutan eliyle adeta bir heykel gibi durmuştu Turan. Geniş omuzları, uzun boyu, dolgun dudakları ve keskin hatlarıyla
