1 Ay Sonra
Bir ay nasıl da sessizce akıp geçti, anlamamıştım.
Her sabah uyanırken, içimde büyüyen bir şey vardı bende.
Turan… O hep oradaydı, kalbimin en derin köşesinde.
İlk başta anlam veremediğim, korktuğum o his…
Şimdi ise kaçamadığım, yaklaştıkça çoğalan bir çekim olmuştu.
Her gece, kapım yavaşça açılırdı.Turan gelir, gözlerimdeki tüm direnç erirdi.Yatakta, ellerinde, nefesinde kendimi bulurdum. O anlar… Karanlıkta yaşadığımız, kelimelerin gereksiz olduğu anlar…
Beni benden alırdı.
Meryem ile karşılaştığımızda, onun bakışları hep aynıydı:İğrençlik dolu, soğuk ve yargılayıcı. Gözlerim kaçardı onun bakışlarından. Çünkü biliyordum…
O, benim için bu evde bir gölgeydi. Her adımımda üzerime çöken bir yük gibi.
Ama Berav Hanım… O bambaşkaydı. Sıcak, şefkatli ve tam bir anneden f
