Birden çalan telefon sesiyle irkildim. Uykuyla uyanıklık arasındaydım. Göz kapaklarım hâlâ ağırdı ama o keskin titreşim sesi, odamızın sessizliğini darmadağın etmişti. Başımı yavaşça yastıktan kaldırdım. Yanımda Turan vardı. O hâlâ uyuyordu. Vücudu bana dönüktü. Sol kolu gevşekçe üzerimdeydi. Hafifçe kıpırdandım.
“Turan…” dedim kısık bir sesle. “Telefonun çalıyor.”
Mırıldandı. Gözlerini açmadan konuştu.
“Boşver… şimdi değil…”
Elini yana doğru uzatmak istedi ama bulamadı. Sinyal hâlâ sürüyordu. İnatla çalmaya devam eden o telefon sesi, kafamın içinde yankılanıyordu. Başımı hafifçe kaldırıp yastığının altına baktım.
“Hiç değilse sessize al,” dedim usulca.
İsteksizce doğruldu. Gözlerini araladı. Ekrana baktı. O an yüzü değişti. Sanki içinde bir şey çatladı. Bir anda oturdu yatağın içind
