08.04.2011
-Turan’ın gözünden-
Avlunun taş zemini serin, gökyüzü açık ama içim… içim karmakarışıktı.
Anam, Berav Hanzade, her zamanki gibi tespihini usulca çekiyordu.
Parmakları ip gibi dizilmiş boncuklarda gezerken ben o boncuklara değil, gözlerine cevap arıyordum.
Derin bir nefes aldım.
Boğazımdan geçerken, ciğerimi yakar gibi…
“Ana… izin ver Meryem’le evleneyim,” dedim.
Sözüm çıkarken sanki kalbim avlunun taşına düştü.
Anam tespih çekmeye devam etti, bakışlarını benden kaçırmadı önce.
Sonra başını yavaşça çevirdi.
Bakışı sertti.
İçinde yılların töresi, yüz yıllık gurur vardı.
“Olmaz.” dedi.
“Uygun değildir o kız. Ne töre bilir, ne de bu memleketin örfünü, âdetini.”
Bir anlık sessizlik.
Yüreğimde çatırdayan bir şeyler vardı.
Tutunmasam dizlerimin bağı çözülürdü.
“Ana…
