“Özür dilerim… Ben sadece kızgınım, Turan.”
Sözlerim boğazıma düğümlenmişti. İçimdeki yangını susturmak zorundaydım artık. Daha fazlası, sadece yaraları kanatacaktı.
Elimi tuttu. Parmakları sıcak ve kararlıydı.
“Geçmişi daha fazla konuşmayalım. Sadece ders alalım, olur mu?”
Gözlerinin içindeki yorgunluğu gördüm. Bu kavga, bu döngü, artık ikimizi de tüketiyordu.
“Tamam,” dedim yumuşak bir sesle. Uzatmanın kimseye faydası yoktu.
O sırada esnememi tutamadım. Turan başını yana eğdi.
“Saat bayağı geç oldu.”
Başımı salladım.
“Evet… ve uykum geldi.”
Motoru çalıştırdı. Direksiyonu kavrayışı hâlâ öfkesinden izler taşıyordu ama gözleri sakindi artık.
“O zaman konağa gidelim,” dedi.
Araba yavaşça ilerledi. Yol sessizdi. Aramızdaki buz biraz çözülmüş gibiydi ama ikimizin de içine çöken yor
