Taş evdeki o öpücüğün üzerinden bir hafta geçmişti.
Hâlâ tenimdeydi izi. Gözlerimi her kapattığımda, Turan’ın gözleri aklıma geliyor, kalbim istemsizce hızlanıyordu. Ama o… o günden sonra hiç konuşmadı benimle. Ne bir söz, ne bir bakış. Sanki hiçbir şey olmamış gibi… Ya da olmuştu, ama onun için sadece bir anlıktı belki de. Oysa benim içimde koca bir yangın bırakmıştı.
Odamda, cama yaslanmış öylece oturuyordum. Babamın numarası parmaklarımın ucundaydı. Aramak istedim. Sadece “iyiyim” demek için bile. Ama yapamadım. Ne kadar istersem isteyeyim, o kırgınlık hâlâ içimdeydi. Beni hiç düşünmeden bu konakta yaşamaya zorlamıştı. Onu affetmek kolay değildi.
Telefonum aniden titredi. Ekranda bir isim belirdi.
Hayat.
İçim birden karıştı. Umutla sevinç birbirine karıştı. Gözlerimin dolduğunu his
