&&&Hanzade Konağı
Sabah güneşi, Hanzade Konağı’nın yüksek duvarlarına vururken avluda bir sessizlik hâkimdi. Kahvaltı yeni bitmişti. Hizmetliler tabakları topluyor, gümüş kaşıkların tıkırtısı duvarlarda yankılanıyordu. Turan Ağa ağır adımlarla konağın üst katına yöneldi. Adımlarının ağırlığı, içinde taşıdığı karmaşanın sessiz yankısıydı.
Berav Hanzade’nin odasının kapısında durdu. Kapı aralıktı. İçeriden tül perdelerin usulca dans ettiği, ağır bir sessizlik geliyordu.
Turan hafifçe kapıyı aralayıp içeri girdi.
“Buyur ana, beni çağırmışsın,” dedi.
Berav başını kaldırıp oğluna baktı. Gözlerinde yorgun ama kararlı bir parıltı vardı.
“Gel otur şöyle. Halin hatırın nasıl oğul?” dedi, sesi yumuşak ama otoriterdi.
Turan başıyla selam verdi, dizlerinin üzerine çökerek ellerini dizlerine ko
