Tam Esma’nın garip sıcaklığı içime soğuk bir damla gibi düştüğünde, kahvaltı salonuna ağır adımlarla Haşim Ağa girdi. Peşinden dimdik yürüyen Berav Hanzade de hemen onun arkasındaydı. Gözleri her zamanki gibi sertti, adımları tok.
Masanın etrafındakiler saygıyla toparlandı. Haşim Ağa baş ucaya geçti, ellerini kaldırdı. Yavaşça gözlerini kapattı ve bildik duasına başladı. Her zamanki gibi güçlü, tane tane ama bu kez içine garip bir kelime sıkıştırdı:
“Allah birlik, beraberlik versin. Artık aramızda kızım Esma da olacak. Hakkımızda hayırlısı neyse o olsun. Bundan sonra bu sofrada hep birlikte oturalım inşallah…”
Yutkundum.
Kızım mı dedi? Esma onun… kızı mıydı? Gözlerim bir anda Esma’ya kaydı. Başını eğmiş, gözlerinin içi gülüyordu. Sanki her şey olması gerektiği gibiydi onun için.
Sonra
