Konaktan çıktığımızda hava serindi. Gecenin sessizliği, Berav’ın sesinden sonra bir nimet gibi geldi. Bahçede rüzgâr hafifçe esiyor, ağaçların yaprakları hışırtıyla bize eşlik ediyordu. Turan, elimi hâlâ bırakmamıştı. Parmakları öfke ve koruma arası bir yerden sımsıkı sarılıyordu ellerime.
Kapıya vardığımızda siyah araba bizi bekliyordu. Turan, kapıyı açtı. Önce ben bindim. Sonra o geldi, kapıyı sertçe kapatıp direksiyona geçti.
Motor çalıştı, içeriye düşük bir uğultu yayıldı. Ama o uğultunun içinde bile hâlâ Berav’ın sesi vardı kulaklarımda. “Kader’in neyine Fransa…” demişti ya, işte o söz hâlâ içimde ağır ağır dönüyordu.
Ama Turan susuyordu.
Öfkesini direksiyona bastırdığı avuçlarında görebiliyordum. Gözleri yola dönüktü ama aklı çok uzaklardaydı. O an içimden bir şey geçti. Belki de
