& Turan’ın Gözünden &
Kapıyı açtığım anda içimi tarif edemediğim bir korku sardı. Sessizlik, odanın içinden taşıyor gibiydi; adeta zaman burada donmuştu. Ne göreceğimi bilmiyordum ama kalbim sıkıştı, damarlarımda buz gibi bir akıntı dolaştı. İçeriye adım attığımda gözlerim bir noktaya takılı kaldı.
Kader, yatağın üzerinde yalnızdı. Üzerinde yalnızca bir havlu vardı, saçları dağılmış, omuzlarına dağ gibi yığılmıştı. Bağdaş kurmuş halde oturuyor, gözlerini tek bir noktaya dikmiş, kıpırdamadan duruyordu. Bedeninde hayat yoktu. Gözlerinde ışık. Ve içimde, o hâli görünce tarifsiz bir acı yükseldi. Sanki tüm duvarlar üstüme yıkılmıştı.
Adını fısıldadım. “Kader…” dedim. Yanına oturdum, ona yaklaşırken onun içindeki kopukluğu bedenimle hissettim. Hiç böyle görmemiştim onu. Bu kadar sessiz, bu
