Turan arabayı kullanıyordu ama bakışları yine üzerimdeydi. Direksiyonun başındayken bile gözlerini kaçırmadan konuştu.
“Çok güzel olmuşsun.”
Yüzümde istemsiz bir tebessüm belirdi. Ses tonum sakin kaldı.
“Teşekkür ederim.”
Dışarıdaki akşam ışıkları yavaş yavaş kararıyordu. Yol uzarken başımı ona çevirdim.
“Nereye gidiyoruz yemek yemeye?”
Turan omuzlarını gevşekçe silkti.
“Canın ne çekiyor?”
Hiç düşünmeden cevap verdim.
“Sushi hariç her şey.”
O an kısa bir sessizlik oldu. Sonra kahkaha attı.
“Öyle mi? Sushi senin kırmızı çizgin oldu demek.”
Gözlerimi kıstım, dudaklarımı büktüm.
“Sen unuttun herhalde ama ben unutmadım. O gün beni alıp zarif bir restorana götürmüştün. Masaya oturur oturmaz önüme yosun sarmalı, soğuk, çiğ balık dolu tabaklar konmuştu. Ve sen hâlâ keyifle yiyordun!”
