Kadın, ayakta birkaç saniye sessizce bekledi. Sonra başıyla tepenin ucundaki taş banklardan birini işaret etti.
“Şurada oturalım mı?”
Yavaş adımlarla ilerleyip bankın kenarına oturdum.
Kadın da yanımda yerini aldı. Dizlerini bitiştirerek oturdu, ellerini çantasının üzerine koydu. Birkaç saniye sessizlik sürdü.
Başımı yavaşça ona çevirdim.
“Dinliyorum,” dedim gözlerimin içine bakmasını bekleyerek.
Kadın, yüzüme doğru eğildi. Bakışlarında kendinden emin bir sakinlik vardı.
“Adımı sormayacak mısın?” diye sordu.
Gözlerimi ondan ayırmadan cevap verdim.
“Ne fark eder ki? İsmini söylerken bile yalan söyleyebilirsin.”
Kadın bu sözüm üzerine hafifçe gülümsedi. Dudaklarının kenarında beliren kıvrım, ne samimi ne de alaycıydı. Daha çok bekleneni bulmuş gibi bir ifade taşıyordu.
“O zaman B
