Turan birden ayağa kalktı. Yüzündeki ifade aniden değişmişti. Gözleri öfkeyle doluydu. Ben de refleksle ayağa kalktım. Söyleyecek bir şey aradım ama o çoktan evden çıkmıştı.
Koltuğun üzerindeki çantamı kaptım ve arkasından koştum. Kalbim hızlı atıyordu. Nefesimi düzene sokmaya çalışarak ayakkabılarımı giydim ve dışarı çıktım.
Turan arabaya binmişti bile. Hiç beklemeden ön kapıyı açtım ve yanına oturdum. Hiçbir şey söylemeden kontağı çevirdi. Motorun sesi sessizliği kesti.
Araba aniden hızlandı. Camdan dışarı bakarken, yollar bir bir arkamızda kalıyordu. Turan’ın direksiyonu sıkı sıkıya tuttuğunu fark ettim. Parmakları gerilmişti.
Arabayı hâlâ hızlı sürüyordu. Yolun nereye çıktığını göremiyordum ama sessizlik beni iyice germeye başlamıştı. Dayanamadım, başımı yavaşça ona çevirdim.
“Ner
