& Meryem İntihar etmeden önce…&
Turan, ofisin loş ışığına gömülmüş bir halde, bilgisayar ekranına kilitlenmişti. Dosyalar, evraklar, önünde birikmişti. Zamanın nasıl geçtiğini fark etmemişti bile. Parmakları klavye üzerinde hızla ilerlerken, masasının bir köşesinde çalan telefonun sesi o yoğunluğun arasından sıyrılıp kulağına ulaştı.
Ekranda beliren isim tanıdıktı: Meryem.
Kısa bir iç çekişle telefonu aldı ve açtı.
“Efendim?” dedi, sesi yorgun ama ölçülüydü.
Meryem’in sesi heyecanlıydı, neşeliydi.
“Akşam yemeğini ben yapacağım,” dedi. “Hangi yemeği istersin.”
Turan’ın bakışları bilgisayar ekranındaydı. Bir dosyayı kapatırken bir diğerini açıyor, maillere kısa cevaplar yazıyordu.
“Fark etmez… kafana göre takıl,” dedi, sanki arka planda biriyle konuşuyormuş gibi. “Her şey olur.”
Me
