Kalabalık yavaş yavaş kapıdan içeri dolarken, Berav Hanzade elini hafifçe havaya kaldırdı.
“Hadi, hepiniz buyurun içeri. Büyük salonda oturalım.”
Adımlar ayak seslerine karıştı. Konağın taş zemininden içeriye, o yüksek tavanlı salona doğru ilerledik. Kocaman perdelerden süzülen ışık, salonun ağır havasını aydınlatmaya çalışıyor gibiydi.
Koltuklara yerleşildi.
Hizmetliler hemen çay, kahve, küçük ikram tabaklarıyla salona doluştular. Herkes birbirine gülümsüyor, nazik cümlelerle havayı ısıtıyordu.
Ben yine biraz kenarda kalmaya özen gösterdim. O sırada Hasret Hanım’ın gözleri üzerime kaydı. Yüzündeki sıcak ifade hemen fark edildi.
Ama ondan önce Berav atıldı:
“Tanıştırayım… Turan’ın ikinci karısı, Kader.”
Bunu öyle doğal, öyle alışkın bir ses tonuyla söyledi ki…
Boğazıma bir şey düğ
