Restorandan çıktığımızda hava serinlemişti. Mardin geceleri hep ayrı bir güzelliğe bürünürdü ama içimde garip bir sıkışma vardı. Konağa dönme fikri beni huzursuz ediyordu. Kalabalık, bakışlar, sessizce konuşulan fısıltılar… Hepsinden bu gece uzak durmak istiyordum.
Turan yanı başımda yürüyordu. Adımlarını benimle eş zamanlı atıyor, ama bir şey söylemiyordu. Sokak lambalarının altında yüzü daha da sert görünüyordu. O an içimden geçenleri saklayamadım.
“Bu gece konağa dönmek istemiyorum,” dedim.
Turan bir an durdu. Başını bana çevirdi ve gözlerimin içine baktı. Sonra dudaklarının kenarı hafifçe yukarı kıvrıldı.
“Benim de çok gidesim yok,” dedi. “Bugünü dağ evinde geçirelim.”
Dağ evi… Daha önce hiç gitmediğim, onun da pek sözünü etmediği bir yerdi. Ama o an, şehirden ve konaktan uzakta o
