Başıma inen ağrı sanki beynimin içine bir çivi çakılıyormuş gibi hissediliyordu. Gözlerimi aralamaya çalıştım, ama başımdaki ağırlık göz kapaklarıma da çökmüş gibiydi. Yavaşça doğrulmak istedim ama midem öyle bir burkuldu ki yatağın ucuna eğilmemek için kendimi zor tuttum.
Gözlerim, odanın loşluğunda pencereye çevrildi. Orada… pencerenin önünde, elleri ceplerinde, başı hafif yana eğik… Turan duruyordu. Sırtı bana dönüktü. Aklıma birden sabah yaşadığım olay geldi.
Ömer’in gözleri… Sözleri… Elleri.
Boğazıma bir düğüm yerleşti. Midem yine burkuldu. Sanki o sahne bedenime kazınmıştı. Onun bana izinsiz dokunuşları… Nefesim daraldı. Hatırlamak istemediğim hâlde zihnim sürekli oraya dönüyordu. Ayakta kalmak istedim. Ama vücudum buna hazır değildi.
Turan’a doğru bakarak
“Saat kaç” dedim.
