Gözlerimi kaçırmadan başımı hafifçe eğdim. Yutkunarak, “Memnun oldum,” dedim. Sesim kısık çıktı ama içimdeki yankısı koca bir utançla çarpışıyordu.
Meryem bir anda gülümsedi. Ama o gülümseme… İçinde gerçek hiçbir şey yoktu. Dalga geçer gibiydi. Bakışlarıyla üzerime basıp geçiyordu sanki. Küçümseyen bakışlar, beni bu duvarda asılı bir tablo gibi izliyordu. Konuşmadı. Gülümsemesi yeterince konuşkandı zaten.
Tam o anda…
Kapı açıldı.
Adımlarının sesi duyulur duyulmaz kalbim sıkıştı. Turan Ağa. Onu görür görmez içimde bir şey koptu. Göz göze gelmekten korkar gibi başımı hemen eğdim. Ellerimi birbirine kenetledim, dizlerimin bağı çözüldü sanki. Sadece nefes almayı denedim.
Yanımda duran Dilşah, elimi tuttu o anda. Sıcak, samimi bir gülümsemeyle yüzüme baktı. Sessizce destekti o eli, bir şey
