Sabah erkenden kalktım. Göz kapaklarım şişti uykusuzluktan yanıyordu. Aynadaki halime bakmadım bile… Artık kendimi görmeye cesaretim yoktu. Konağın alt katından çatal kaşık sesleri yükseldi. Kahvaltı başlamıştı. Gitmedim. Gitmek istemedim. Zaten benim orada olmam fark etmiyordu. Biraz sonra kapım aralandı. Tiz ve soğuk sesiyle Berav belirdi. Yüzümden rahatsız olmuş gibi bir bakış attı.
“Sen gelmeyeceksin.” dedi kısaca. “Dün yine adamı tutamadın odada. Ceza.”
Sözleri bir tokat gibi yüzüme çarptı. Dudaklarımı ısırdım. Bir şey demedim. Zaten desem de değişen ne olacaktı?
Berav bir adım daha attı içeriye.
“Hani fabrikada çalışasın diye uğraşmıştım ya? Yok artık kızım. Orada da istemiyorum seni.”
Sesim çatlamasın diye yutkundum.
“Nasıl yani?” diyebildim zar zor.
Gözlerini devirdi.
“Sana
