บทที่
15
ความรักที่ยั่งยืน
ตอนจบ
ในยามเช้าที่พระอาทิตย์เพิ่งขึ้นเหนือขอบฟ้า ท้องฟ้าสีครามเริ่มกลับมาสดใส แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านหน้าต่างทำให้ห้องนอนของซูเหมยหลิงและหลงอี้ฟงเต็มไปด้วยความอบอุ่น ซูเหมยหลิงค่อย ๆ ตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดที่อบอุ่นของหลงอี้ฟง นางรู้สึกถึงความสงบและความสุขอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
เสียงนกร้องเพลงเบา ๆ อยู่ภายนอกหน้าต่าง ทำให้บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความสดใสและความหวังสำหรับวันใหม่ ซูเหมยหลิงหันไปมองหลงอี้ฟงที่ยังคงหลับสนิท ใบหน้าของเขาดูสงบและมีรอยยิ้มอ่อน ๆ บนใบหน้า
ซูเหมยหลิงยิ้มอย่างอ่อนโยนและสัมผัสเบา ๆ บนแก้มของเขา “ท่านแม่ทัพ ข้ารู้สึกดีที่มีท่านเคียงข้างอย่างนี้” นางพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง หลงอี้ฟงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสอบอุ่นของซูเหมยหลิง “หลิงเอ๋อร์ เจ้าตื่นแล้วหรือ” เขาถามด้วยน้ำเสียงงัวเงียเบา ๆ
“ข้าตื่นแล้วเจ้าค่ะ ข้าไม่อยากปลุกท่านเลย” ซูเ
