บทที่
06
เดินทางด่วน
ในขณะที่หว่านอันเล่อ หลงลี่อิน หลงลี่อุนกำลังยืนรอนั่งรอให้เจ้านายทั้งสองออกมาจากห้องบรรทมจนแอบหลับไปแล้วหลายครั้งแต่ก็ยังไม่มีท่าทีว่าเจ้านายทั้งสองจะออกมา
ภายในห้องตอนนี้หยวนเยว่เผิงกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงนอนข้าง ๆ ก็มีสามีของนางที่เป็นสามีจริง ๆ สักทีหลังจากแต่งงานออกเรือนมาได้หลายเดือน
“ทำไมข้าไม่ได้ใส่อะไรเลยสักชิ้น” หยวนเยว่เผิงเอ่ยขึ้นมาเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นบุรุษที่อยู่ข้าง ๆ ก็นอนไม่ใส่อาภรณ์เลยสักชิ้นเหมือนกัน
“ก็เจ้าเป็นคนถอดมันออกเองแล้วจะมาถามหาตอนนี้” หวังป้อเหวินพูดแล้วก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจที่เห็นหน้าของหยวนเยว่เผิงแดงขึ้นมา
“ข้าไม่ได้ถามพระองค์เพคะ ข้าแค่เอ่ยขึ้นมาผู้เดียวพระองค์ไม่ต้องตอบก็เพคะ” หยวนเยว่เผิงยิ่งพูดก็ยิ่งหน้าแดงมากขึ้นกว่าเพราะอยู่ ๆ เขาก็ลุกขึ้นมาจากเตียงทั้ง ๆ ที่ไม่ได้สวมอาภรณ์เลยสักชิ้น
“พระองค์ทำไมไม่ใส่อาภรณ์ก่อนที่จะ
