ผิงผิงหวนกลับมาผลิกชะตาให้ม่ามี้

อาบน้ำด้วยกัน

ตอนที่ 4

อาบน้ำด้วยกัน

“ก็อาบน้ำไง ...ถอดเสื้อผ้าออกซิ”

ซิปด้านหลังของเธอถูกรูดลงอย่างรวดเร็ว ปาริชาติ ชะงักเล็กน้อย รีบเอี้ยวตัวกลับมาจับมือหนาของเขาไว้แน่น และมองด้วยแววตาขึงขัง

"เฮียจะทำอะไร! ปิ่นจะถอดเอง"

"ชู่วว์!!! อย่าส่งเสียงดังสิลูกอยู่ข้างนอก เดี๋ยวลูกก็รู้หรอก ว่าเราทะเลาะกัน แค่อาบน้ำด้วยกันจะเป็นอะไรไป"

ดวงตาสีนิลเข้มกระตุกไหว เมื่อเห็นทรวงอกอิ่มทรงหยดน้ำแสนงดงามตรงหน้าที่มีเพียงที่ปิดจุกกันนิดกั้นไว้ ปาริชาติ ผู้เป็นภรรยายังคงสวยผุดผาดเสมอ

ไม่ต่างจากวันแรกที่เขาได้พบและแต่งงานกับเธอ

กรามของชายหนุ่มบทเบียดเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูนเด่น ความรู้สึกมากมายซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาที่หลุบต่ำลง

"ไม่เอา! เฮียอาบไปก่อน ปิ่นอาบทีหลังก็ได้ค่ะ"

หญิงสาวเบือนหน้าหนี เมื่อเห็นเรือนกายเปลือยเปล่าแน่นเครียดของผู้เป็นสามี พลันสองแก้มเธอก็ผ่าวร้อนแดงระเรื่อดังลูกตำลึงสุก

จักรวาล มองกริยานั้นพร้อมคำรามต่ำในลำคอ

"ทำไมต้องทำเรื่องง่ายๆให้ยุ่งยากกว่าเดิม ก็แค่อาบน้ำด้วยกัน เมื่อกี้เธอก็พูดเหมือนไม่อยากจะหย่าไม่ใช่เหรอ"

"......"

ริมฝีปากอิ่มสวยของปาริชาติเน้นแน่นเข้าหากัน

ใช่...เธอไม่อยากจะหย่ากับเขา ไม่เลยสักนิด

แม้ว่าเขาจะพูดคำนี้กับเธอหลายต่อหลายครั้งก็ตาม เรื่องทรัพย์สมบัติอะไรนั่น เธอก็แค่พูดขึ้นมาเท่านั้น ต่อให้เธอไม่ได้อะไรจากโชติพิทักษ์เธอก็ไม่เสียใจแม้แต่น้อย

"รีบมาอาบให้เรียบร้อยจะได้กลับไปพักผ่อนพรุ่งนี้ต้องตื่นไปโกดังแต่เช้า"

ร่างหนาหันหลังกลับไปยังอ่างอาบน้ำใบใหญ่ ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดฝักบัว ก้าวเข้าไปในอ่างแล้วเอนกายหลับตาลงอย่างผ่อนคลาย

"มาถูหลังให้หน่อย ฉันไม่ได้นอนแช่อ่างมาหลายวันแล้ว"

ปาริชาติ ผ่อนลมหายใจเล็กน้อย หันไปหยิบผ้าขนหนูมาพันตัว แล้วย่อกายไปนั่งตรงขอบอ่าง เอื้อมมือหยิบสบู่เหลวมาบีบใส่ใยขัดตัว ลูบไล้ยังไหล่หนาให้ปรับให้เขาเอนนั่งตรงและขัดยังแผ่นหลังของเขาช้าๆ

ความเงียบบังเกิดขึ้น เสียงน้ำที่ไหลลงกระทบกับน้ำในอ่าง คือเสียงที่ดังที่สุดในตอนนี้

จักรวาล รู้สึกได้ถึงความอุ่นซานจากมือนิ่มเล็กที่ลูบไล้บนผิวกร้านของเขา ทว่าหญิงสาวก็ยังคงนิ่งเงียบ อะไรบางอย่างผุดขึ้นมาในใจของเขา

"แล้วที่ไม่สบายดีขึ้นหรือยัง?"

"ค่ะ ดีขึ้นแล้ว วันก่อนคุณยุตเอายาสมุนไพรมาให้ ปิ่นทานแล้วรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย"

หมับ!!!

มือหนาจับยังข้อมือเล็กก่อนจะเหวี่ยงร่างบางให้ลงมายังอ่างพร้อมกับตน

"ว้าย!! เฮียทำอะไรเนี่ย !"

ปาริชาติตระหนกเล็กน้อย เมื่อถูกเหวี่ยงจนใบหน้าจมลงไปกับน้ำในอ่างจนน้ำเซ็นซ่านกระจาย เมื่อเงยหน้าขึ้นมาแล้ว เธอจึงจ้องมองเขาอย่างขุ่นเคือง

"ไหนบอกไม่มีอะไรกัน! ทำไมพูดถึงมันบ่อยจัง เจอกันบ่อยแค่ไหนมันเอายามาให้เมื่อไหร่? แล้วเอามาให้ที่ไหน?"

เสียงดุเข้มเอ่ยถาม ดวงตาคู่สีนิลดำมืดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"เขาเอามาให้ที่บ้านกับคุณแม่เมื่อวันก่อนค่ะ เฮียพูดอะไร? ที่ปิ่นพูดไปนี่เฮียไม่เคยเชื่อใจปิ่นเลยใช่ไหม?"

ก่อนหน้านั้นที่จะแต่งงานกัน เธอเคยเห็นประกายบางอย่างจากดวงตาของเขา ที่มีเธออยู่ในนั้นอย่างเต็มเปี่ยม และมันค่อยเลือนหายไปตามกาลเวลา เมื่อเกิดความระหองระแหงจากหลายๆสาเหตุ

สามีคนที่เธอเคยรักและคิดว่าเขาเชื่อใจคนนั้นไม่มีอีกแล้ว

"ฉันก็อยากจะเชื่อเธอนะ แต่ดูจากการกระทำของเธอแล้วมีอะไรให้ฉันไว้ใจได้บ้าง"

จักรวาล ดันร่างของภรรยาออกห่าง ความร้อนวาบจากฝ่ามือหนาที่เขาจับยังหัวไหล่บางของเธอ ทำให้ปาริชาติรู้สึกราวกับโดนนาบด้วยไฟบริเวณนั้น

หญิงสาวไม่ตอบโต้อะไรเขานอกจากนั้น

ใบหน้าสวยก้มลงต่ำ รับรู้เพียงว่าสามีเหยียดกายลุกขึ้น ชำระล้างคราบสบู่ออกจากตัว และก้าวออกจากอ่างหยิบแปรงสีฟันมาแปรงฟันอย่างลวกๆ ก่อนจะดึงผ้าขนหนูมาพันตัว แล้วเดินออกจากห้องน้ำที่ถูกปลดล็อคเรียบร้อยแล้ว

"ปะป๊าอาบน้ำเสร็จแล้วเหรอคะ?"

เสียงทักของ ผิงผิง ที่นั่งอยู่บนเตียงนอนใหญ่ ทำให้คิ้วหนาของจักรวาลย่นเข้าหากันอย่างประหลาดใจ ด้วยคิดว่าลูกสาวน่าจะหลับไปแล้ว

"ผิงผิง ยังไม่นอนอีกเหรอลูก? ดึกมากแล้วนะครับ"

ปกติลูกสาวของเขานอนไม่เกินสามทุ่มครึ่ง ตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะห้าทุ่มแล้ว แต่เด็กหญิงยังคงนั่งตาแป๋วอยู่บนเตียงนอนของเขาโดยไม่มีวี่แววของความง่วงนอนเลยสักนิดเดียว

"ยังเลยค่ะผิงผิงยังไม่ง่วง หนูอยากฟังนิทานปะป๊าเล่าให้ฟังหน่อยซิคะ"

เด็กหญิงเด็กยิ้มหวานแล้วเดินเข้าไปใกล้ผู้เป็นพ่อ ก่อนจะเปรยตามองไปทางผู้เป็นแม่ที่เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูผืนเดียว

มุมปากของผิงผิงยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย แม้รู้ว่าอาจจะยังไม่สามารถเชื่อมสัมพันธ์ของทั้งคู่ได้ดีเหมือนเดิม แต่อย่างน้อยก็ทำให้ทั้งสองได้เข้ามาใกล้ชิดกันมากขึ้น

"เดี๋ยวแม่เป่าผมแป๊บนึงนะลูก"

ปาริชาติรีบจัดการใส่เสื้อผ้าเป็นชุดนอนอย่างรวดเร็ว และรีบไปนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งริมห้อง หยิบสกินแคร์ขึ้นมาชโลมผิวอย่างพิถีพิถัน

"ปะป๊าไปเป่าผมให้ม่ามี๊หน่อย จะได้แห้งไวๆ"

หัวคิ้วหนาของจักรวาลขมวดย่นเข้าหากัน ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่ตั้งแต่เขาเดินเข้ามาในห้องนี้ เมื่อเห็นลูกสาวยื่นไดร์เป่าผมมาให้

"นะคะปะป๊า"

ทว่าเสียงหวานกังวานนั้นก็ทำให้เขาใจอ่อน จนต้องรับไดร์เป่าผมในมือแล้วไปจัดการยืนอยู่ด้านหลังภรรยา

ปาริชาติมองท่าทีของผู้เป็นสามีด้วยแววตาฉงน เมื่อเห็นเขาเอื้อมมือมาจับผมของเธอแบ่งเป็นช่อๆ และลงมือเป่าช้าๆ

มันเกิดอะไรขึ้นกันนี่?

หากบอกว่าเขากินยาลืมเขย่าขวด หรือว่าสมองเขาได้รับความกระทบกระเทือนเธอก็จะเชื่อ

เพราะกริยาที่เขาทำกับเธอตอนนี้มันผิดแผกไปจากที่ผ่านมาเหมือนหน้ามือเป็นหลังมือ

"อยู่นิ่งๆ.... เดี๋ยวผมไม่แห้ง"

เสียงนุ่มทุ้มต่ำเอ่ยบอกขณะบรรจงเป่าผมให้เธออย่างตั้งใจ ร่างหนาขยับเข้ามาใกล้ จนหญิงสาวสัมผัสได้ถึงความแข็งแน่นเครียดที่เบียดชิดอยู่กับแผ่นหลังของตน

****************