Hindi ko alam kung nasaang lugar ako. Nakapiring ang aking mga mata. Boses lang ng nagtatawanan na mga lalaki ang naririnig ko.Hindi ko alam kung ilang oras na akong tulog dahil sa pinalanghap na gamot sa akin.
Posibleng hindi ako ma-trace o hanapin ni Derek dahil ang alam niya ay na kay Troyce lang ako. Ang weird dahil hindi man lang nag-aalala sa akin ang mga kasamahan ko sa trabaho sa kaso na hawak ko. Ako lang din ang walang ka-partner sa trabahong ito as if I don't need to worry and they don't care kasi walang mangyayari sa aking masama.
Pero ang pinagtataka ko ay kung bakit kailangan pang ungkatin ang kaso na tila wala naman talagang problema. Ayaw kong mag-isip pero parang may maipagawa lang sila sa akin.
Bahala na. Simula nung makilala ko si Troyce, wala naman akong takot na na
