Gaya ng pangako ni Troyce, dinala niya ako sa port kung saan tuwing Sabado at Linggo lang may biyahe. Binaybay namin ang makitid ngunit simentadong pathways patungo roon. Matataas na ang talahib na humaharang sa daan. Kaya pala pinagsuot ako ni Troyce ng malapad na sombrero, long sleeve at jogging pants..
Halos wala pang sampung pamilya o bahay ang nadaanan namin hanggang sa makarating kami sa port. Hindi ko alam kung anong araw ngayon pero walang schedule ang port ngayon sabi ni Troyce.
Halos limang kilometro din pala ang layo ng bahay nina Troyce sa port kaya naubos na ang baon namin na tubig. Nakikita ako ng tindahan at nagturo kay Troyce ng maiinom.
“Troyce, hanggang kailan tayo dito at anong araw nga pala ngayon?” Tanong ko pagkatapos kong inumin ng isang lagukan ang 500ml na miner
