KABANATA XXIII-2
Lenneth, patawad kung naisip ko mang gawin ito. Ang totoo niyan habang isinusulat ko ito ay wala akong ibang iniisip kundi ikaw at ang mga anak mo. Alam kong sa mga oras na ito ay alam mo na ang katotohanan sa pagkatao ni Lyca at sobrang saya ko dahil naging bahagi ako nang pagkakahanap mo sa kanya.
Habang pinapakinggan ko ang bawat sigaw at iyak mo sa telepono ay parang gusto ko nang languyin ang dagat at mapuntahan ka kaagad. Wala nang sasakit pa sa pakiramdam ko habang pinapakinggan kang takot na takot sa puwedeng mangyari sainyong mag-iina sa kamay ni Samantha. Pareho kaming nag-aalala ni Ace sa kalagayan niyong tatlo at kitang-kita ko sa mukha niya ang matinding takot at pangamba para sa pamilya niya.
That made me realized too. Pamilya niya. May anak k
