Kabanata 1
1379 Words
Kabanata 1
"LET ME OUT, LOGAN!" I scream at the top of my lungs.
"PLEASE!"
Napayakap ako sa tuhod ko.
I'm claustrophobic. This place where he hid me is tight that I can't breath that's why I'm screaming so he will let me out here. Then put me in more comfortable place.
"Logan." Humikbi ako.
I am worried too.
MY FAMILY, probably are looking at me right now. Ine-expect ng mga ito na sisiputin ko si Aldrin at oo sisiputin ko naman talaga ito eh. Kahit na ang totoo hindi ko ito mahal. Napipilitan lamang ako. Pero paano...kung narito ako?
Napasabunot ako ng buhok at napahawak sa dulo ng damit ko.
Sunod sunod ang paghinga ko.
But then moment later. Hindi ko napigilan ang talukap ng mata. Pumikit ako... then everything went black.
Nang magising ako nakita ko ang sarili na nakatali ang kamay sa headboard ng kama.
Nasa ibabaw si Logan at madilim ang mukha. "Kung akala mo gagana ang paraan mo para makaalis. Then you're wrong. Mas lalo mo lamang akong ginagalit at ginagawang impiyerno ang buhay mo." Matigas ang pagpapaliwanag na sabi nito.
"Please...Logan... Itigil mo na 'to. Maawa ka."
"Maawa? 'Nong ako ba nagmakaawa na wag kang makipagbreak sa akin nakinig ka ba? Hindi diba? Sa halip! Nakipag break ka at now handa nang magpakasal."
"Logan... Tanggapin mo na lang na hindi tayo pwede and it's been years. Can you just move on?" I said calmly, kahit natatakot.
"Pwedeng pwede tayo, Annika. Ikaw at ang pamilya mo lang ang ayaw. Yes, you're right it's been years. But that years still f*cking haunted me."
"Kaya ngayon. Ipapatikim ko sa'yo ang naramdaman ko ng iwan mo ako..." He smile like a devil.
Nakaramdam ako ng hindi maipaliwanag na kaba.
"No!!!" Umiling ako ng magets ang gagawin nito sa akin.
Pinunit nito ang gown ko ng paunti unti.
I tried to wriggle. Pero dahil nakatali ko. Wala rin akong napapala. Mas lalo lamang akong nasaktan.
"Nirespeto kita, annika. You know that. But you didn't respect me. Kaya ngayon, hindi na kita rerespetuhin tutal deserve mo naman. Taste the hell, annika."
I close my eyes and cried accepted my faith.
He change. He really change.
He's not the Logan that I knew.
Pero bakit hanggang ngayon mahal ko pa rin ito?
WHEN he done rap*ng me.
I sobbed and close my eyes.
BUT...
CAN I STILL considered it r*pe? When the truth was...I like it. I like it because I fight at first then later on I didn't. Kahit na hindi ito magbigay ng babala na sasaktan niya ako kung hindi ako sumunod.
"Thank for preserving yourself to me, annika. Best gift mo ba ito sa akin dahil sa ginawa mo o best gift mo 'to dapat sa mapapangasawa mo sa honeymoon niyo mamaya?" Minulat ko ang mata ng marinig ang boses nito. Nabosesan ko ang talim sa sinabi niya.
"Logan... Please...set me free. I really wanna go home." Sabi ko na lang.
"Not until it's 30 days." Sagot nito at matiim na tinignan ako.
"Logan..."
"Annika... Kahit ilang beses mo pang banggitin ang pangalan ko at magmakaawa. Hindi na magbabago ang isip ko."
"Pero... hinahanap na ko nila Mama. Maybe they are worried."
"Wala akong pake kung nag-aalala sila, annika. Katulad na lang ng wala silang pake sa akin sa pag-aalala kung paano na 'ko pag iniwan mo."
"Parehas lang kayo ng magulang mo, annika. Kaso ikaw nagpapanggap pa. Kahit na ang totoo ayaw mo naman talaga."
"Mahal kita, Logan." Pag-amin ko.
"Mahal mo 'ko? Nagpapatawa ka ba? That's not true. If you love me. You'll fight for us. If you love me. Hindi mo iisipin na magpakasal sa ibang lalaki kahit ilang taon na."
"Logan...mag move on nalang tayo ngayon please..."
"Walang mag momove on, annika. Kung hindi parin ako maka move on. Gusto ko ikaw rin."
Tinignan ako nito ng matalim at
ngumisi. "I thought you love me dahil ilang beses mo 'yun sinabi sa akin. Pero mali ako. Sinasabi mo lang pala 'yon para hindi ko ipilit na ipakilala ang sarili sa magulang mo. Dahil ayaw nila ko sa'yo at ayaw mong malaman din nila na... ang boyfriend mo noon ay isa lamang isang kahig isang tuka at wala pang pinag- aralan." Nawala ang ngisi nito at malungkot akong tinignan bago nagbihis at iwan akong luhaan na naman.
--
I WAKE UP FEELING THIRSTY.
Nakatali pa rin ang aking kamay sa headboard at nakahubad din.
Nilalamig na ko at nanginginig. Pero wala kong magawa. Kung hindi maghintay na dumating si Logan.
Namaos na ang boses ko kaka sigaw kanina. So, I don't have the courage to scream again. Manghihina lamang ako ng manghihina. I have to be strong.
Bumukas ang pinto at bubuka pa lang sana ang bibig ko upang banggitin ang pangalan ni Logan. Nang makita ang limang mga lalaki. Matatanda ang mga ito. Their age is...maybe same at my Dad.
Gumalaw ako ng marealize na nakahubad pala ako.
Ibig sabihin kitang kita ng mga ito ang katawan na hindi dapat nila makita.
I SAW THEM GULP.
I shivered because of nervous and fear...
Nang lumapit ang mga ito sa akin...
Mali naman siguro ang iniisip ko 'no
Hindi nila 'to gagawin dahil tauhan sila ni Logan. Wala rin naman sigurong inutos si Logan sa mga ito na gawin 'to sa akin. But I'm wrong ng lumapit ang isa sa akin.
"Don't touch me, Old Man!" Sigaw ko sa pagmumukha ng lalaking nasa ibabaw ko na at iniwas ang mukha ng pilit nito akong halikan.
Naramdaman ko ang haplos ng dalawang lalaki sa mga katawan ko na nagpanginig sa akin sa takot. "Magugustuhan mo rin ito, ganda." Sabi ng dalawa.
Nakatingin naman ang dalawa at napaiwas ako ng tingin at napaluha. Nang makita ang ginagawa nito sa sarili.
Halos masuka ako.
I can't scream. I can't call someone to help me. I can't fight. What will I do?
Kailangan bang tanggapin ko rin ang gagawin ng mga ito katulad ng kay Logan?
Napahinto ang mga matandang lalaki na nagmomolestiya sa akin ng marinig ang pagkasa ng baril. Nang lumingon sila, nanlaki at namutla ang mga ito.
"Si-sir." Nauutal pang sabay na sabi ng mga ito.
Napatitig na lang ako sa kisame at parang namanhid na.
"May sinabi ba kong pumasok kayo sa loob at gawin 'to sa kaniya?!" Nagtatagis ang bagang na sabi ni Logan.
"Si-sir!" Yon na lamang ang nasabi ng matanda.
"Umalis na kayo sa harapan ko. Bago ko iputok 'to sa mga ulo niyo." Inis pang sabi ni Logan na nagbunga ng sunod sunod na pagtango ng mga ito bago lumabas.
Lumapit ito sa akin at inalis ang pagkakatali ko sa headboard. Hindi ako tumingin rito ng ibalot nito ang tuwalya sa katawan ko.
Napakarumi ko na.
"Annika...tumingin ka sa akin." Umiling ako.
"I'm... Dirty now..." Mahina kong bulong.
"Hi-hindi pa man nila napapasok sa akin ang kanilang mga..." Hindi ko napigilan and I covered my face with my palms and sobbed.
"Kung hindi ka siguro dumating baka tulad ng ginawa mo sa akin ang mangyayari."
"Annika...sorry..."
Tumingin na ako at ngumiti rito.
"Mapapatawad kita, Logan. Please palayain mo na ako. Gusto ko ng umuwi. I don't want to stay with this place. I think I'm gonna die."
"I'm really sorry, annika sa mga tauhan ko. But I'm not sorry sa pag kidnapped at pagkulong ko sa'yo rito."
"How about r*ping me?" Tanong ko pagkakuwan.
"Rap*d pa bang matatawag yun, annika? Kung sarap na sarap ka naman at parang gusto mo pang maka isa."
"How dare you!" Bulyaw ko.
"Magbihis ka na. Baka bumalik pa ang tauhan ko at ituloy ang gagawin nila sa'yo."
"I can't believe you, Logan."
"It's your fault, baby annie." Huling sabi nito na kinalungkot ko.
That's our endearment when we're still together. Napakasweet non sa pandinig ko. But as time goes by, it began to be my nightmare.
Baket nga ba ginagawa ulit 'to sa akin ni Logan? Because he thinks it was my own fault. Nang hindi man lang alam na ang pinakamay kasalanan naman talaga sa lahat...ang magulang ko.
I wear the t-shirt and the panty na nasa ibabaw ng bedside maliit na cabinet. Iniwan ito ni Logan sa akin.
Napabuntong hininga ako at malungkot na napapikit at inalala ang unang pagkikita naming dalawa.
- Writer
