ยอดดวงใจ องค์ชายเสเพล

แท่นกว้างกลางลานประหาร มีนักโทษทั้งชายหญิงนั่งคุกเข่ามัดมือไขว้หลัง ทว่าสายตานั้นไม่มีความหวั่นเกรงใดๆ ขณะที่ผู้คนมากมายรายล้อมบ้างก็มองด้วยสายตาเวทนาสงสาร บ้างก็ซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์แล้วส่ายหน้า ผู้ที่อาจหาญก็ชี้และตะโกนต่อว่าด่าทอออกมา “ประหาร!” เสียงเข้มจากผู้ที่นั่งยังโต๊ะด้านหลังแท่นกว้างตะโกนสั่ง ฉับพลันทันใดเพชฌฆาตที่ยืนประจำผู้ที่นั่งคุกเข่าทุกคนก็เงื้อดาบขึ้นสูงและฟันลงทันที หลายคนเมินหน้าไม่กล้ามอง หลายคนก็มองด้วยความสาสมใจกับโทษทัณฑ์ที่นักโทษควรได้รับ หนึ่งในกลุ่มคนที่รายล้อมมีร่างเล็กของเด็กชายวัยราวเจ็ดขวบจะวิ่งพรวดแทรกผู้คนมาด้านหน้าพร้อมน้ำตานองหน้า ทว่ากลับมีใครคนหนึ่งฉุดไว้พลางปิดปากเล็กที่กำลังจะตะโกน ก่อนอุ้มพาเดินปะปนบรรดาชาวบ้านหลบเลี่ยงไปจากตรงนั้น ‘ท่านพ่อ ท่านแม่’ เด็กชายครางในลำคอพร้อมน้ำตาไหลนอง แคว้นเว่ยยี่สิบปีต่อมา... เช้าตรู่ที่ฟ้ายังไม่สว่างและอากาศหนาวจัด ร่างสูงกำยำก้าวออกมาด้านหลังโรงเตี๊ยมใหญ่ในเวลาที่บรรยากาศในเมืองหลวงยังเงียบสงบ แม้แต่เสี่ยวเอ้อที่มาเปิดประตูให้เขายังหาวด้วยความง่วงงุนก่อนจะรีบปิดประตู ชายหนุ่มไม่ใส่ใจความหนาวเย็น ก้าวเร็วๆ ฝ่าอากาศขมุกขมัวด้วยหมอกหนาไปยังจุดหมาย ทว่าก็ต้องหยุดชะงักเมื่อมีกลุ่มคนหลายคนโผล่พรวดมาล้อมหน้าล้อมหลัง “พวกเจ้าต้องการสิ่งใด” ชายหนุ่มเอ่ยพลางมองด้วยสายตาระแวดระวัง แต่ละคน รูปร่างใหญ่หนา สีหน้าท่าทางเอาเรื่อง “เจ้าหักหน้าคุณชายของเรา” คำบอกกระจ่างแจ้งในทันใด ริมฝีปากได้รูปขยับยิ้ม “อ้อ ที่แท้พวกเจ้าเป็นคนของคุณชายจอมโอ้อวดผู้นั้นนี่เอง” “บังอาจ! ในเมืองนี้ ไม่มีผู้ใดกล้ามีเรื่องกับคุณชายตู้” คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าราวเข้าใจ “อย่าเสียเวลาคุยกับมันอยู่เลยน่า ดักรอมันจนจะแข็งตายอยู่แล้ว รีบๆ จัดการไปเสีย แล้วกลับไปรายงานคุณชายดีกว่า” ดูเหมือนคนพวกนี้คงรอตั้งแต่เมื่อคืน และยังรู้ด้วยว่าตนมักจะออกจากโรงเตี๊ยมด้านหลัง เมื่อนึกย้อนกลับไปแล้วท่าทางเสี่ยวเอ้อที่ออกมาส่งดูลุกลี้ลุกลนไม่น้อย อาจถูกบังคับให้บอกเรื่องของเขา ขณะที่คิดอยู่นั้น ชายหนุ่มร่างหนาทั้งสี่คนก็พุ่งเข้ามาจู่โจมตน ผู้ที่ถูกรุมเอียงตัวหลบหมัดกับเท้าได้อย่างหวุดหวิดหลายครั้งโดยไม่ตอบโต้ นั่นกลับทำให้ผู้ปองร้ายทั้งสี่ได้ใจคิดว่าเขาไร้ฝีมือ แต่ก็ยิ่งหงุดหงิดที่ไม่อาจแตะตัวได้ หนึ่งในนั้นจึงหันไปหาตัวช่วย คว้าท่อนฟืนแถวนั้นตั้งใจจะฟาดใส่ศีรษะด้านหลังของร่างสูงกำยำที่หันไปทางสหายอีกสามคนซึ่งกำลังรุกส่งหมัดรัวใส่เหยื่อ ควับ! ควับ! ทว่าก่อนที่ท่อนฟืนจะถูกฟาดเข้าใส่อีกฝ่าย มันก็ถูกหั่นเป็นท่อนคามือ ทำเอาผู้ประทุษร้ายสะดุ้งดึงมือหลบด้านหลังตน หากยังไม่ทันได้ขยับกลับต้องคอพับหลับกลางอากาศแล้วล้มลงเพราะแรงหนักๆ ข้างต้นคอ “อ่อก” ชายหนุ่มร่างสูงกำยำ รวมทั้งคนร้ายทั้งสามที่เหลือต่างหันมองผู้ที่ลงไปกองกับพื้นแล้วก็เห็นร่างโปร่งในชุดขาวแซมน้ำเงินเข้ม ใส่หมวกใหญ่รวมทั้งมีผ้าปกปิดขยับกายอย่างรวดเร็วเข้ามา หนึ่งในคนร้ายรีบพุ่งพรวดเข้าไปจัดการ ขณะที่คนที่เหลือยังรุมชายหนุ่ม ทว่ายังไม่ทันถึงตัวผู้มาใหม่ คนร้ายก็ถูกปลายกระบี่ที่ยังอยู่ในฝักกระแทกข้างลำคอสลบเหมือดไปอีกคน และก้าวเพียงไม่กี่ก้าวร่างโปร่งก็มาถึงคนทั้งสาม แต่ด้วยสหายถูกทำร้าย ทั้งสองคนที่เหลือจึงต่างก็ถอยกรูด กลืนน้ำลายแล้วเหลือบมองหน้ากันเอง หากเมื่อเห็นร่างโปร่งขยับเท้าทั้งสองคนก็เผ่นแนบไปทันที “อ้าว จะรีบไปไหนเสียล่ะ จะทิ้งสหายพวกเจ้าไว้อย่างนี้หรือ” ชายหนุ่มตะโกนตามหลังอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันมายังผู้ที่มาช่วยตน “ขอบคุณท่านจอมยุทธ์ที่ช่วยเหลือ” “ไม่เป็นไร” อีกฝ่ายบอกแล้วจะหันหลังจากไป แต่เขาจับไหล่เจ้าตัวรั้งไว้หากก็ถูกสะบัดมือออกทันควัน เขาไม่เห็นสีหน้าหลังม่านผ้าสีขาวที่ติดกับหมวกแต่ก็ไม่ได้ถือสาเพราะอย่างไรอีกฝ่ายก็ช่วยเขาเอาไว้ “ข้าอยากขอบคุณท่านด้วยการเลี้ยงมื้อเช้า มีร้านโจ๊กอร่อยๆ อยู่ไม่ไกลนี่เอง เชิญท่านจอมยุทธ์ไปด้วยกันเถิด” “ไม่ล่ะ” เจ้าตัวปฏิเสธแล้วจะเดินหนีอีกครั้ง เขาจึงรีบไปขวางด้านหน้าพร้อมยกมือสองข้างขึ้นยับยั้งด้วยอยากผูกมิตร “เดี๋ยวก่อนสิ...” แต่เพราะความกระชั้นชิดและเร่งรีบทำให้มือไปแตะตัวอีกฝ่ายเข้า ทั้งความรู้สึกที่มือตนสัมผัสบางอย่างที่ดูนุ่มหยุ่นกว่าอกหน้าบึกบึนของผู้ชายทำเอาชายหนุ่มหน้าเหวอ พร้อมกับที่สองมือถูกปัดออกอย่างแรง ยังไม่ทันพูดอะไรหมัดหนักๆ ก็พุ่งตรงเข้าปลายคาง พลั่ก!! แรงกระแทกที่ทำเอาสันกรามดังกึกราวกับเคลื่อนมาพร้อมกับความรู้สึกมึนหน้ามืดวูบอย่างจัง ร่างสูงกำยำถึงกับผงะถอยหลัง “เอ่อ...ข้า...” แม้อยากขอโทษแต่ไม่ทันแล้ว อีกฝ่ายทะยานกายขึ้นสูง ก้าวกระโดดไปบนหลังคาหายไปกับสายหมอกหนาอย่างรวดเร็ว ผู้ที่ได้แต่กุมคางตนส่ายหน้าหงุดหงิดตัวเองกับความผิดพลาดที่ไม่ได้ตั้งใจนี้ ======